Leslie Fremar over de pijnlijke waarheid achter The Devil Wears Prada

Leslie Fremar, een bekende stylist, heeft recentelijk haar gevoelens gedeeld over het boek dat de basis vormde voor de iconische film The Devil Wears Prada . In een aflevering van de podcast The Run-Through van Vogue, beweerde Fremar dat zij de inspiratie was voor het personage Emily in het verhaal dat werd geschreven door Lauren Weisberger. Het boek, dat in 2003 werd uitgebracht, is een fictief verslag van de ervaringen van Weisberger als assistent van Anna Wintour, de hoofdredacteur van Vogue, op wie het personage Miranda Priestly, gespeeld door Meryl Streep, gebaseerd is.

De oorsprong van het verhaal

Weisberger's roman is niet alleen een blik op de modewereld, maar ook een persoonlijke verkenning van de relaties en uitdagingen binnen die context. Leslie Fremar werkte als eerste assistent voor Wintour en had dagelijks contact met Weisberger. In haar gesprek vertelde ze dat ze zich vaak blootgesteld voelde door de inhoud van het boek. Het verhaal was aanvankelijk 'best gemeen', maar werd in latere versies 'verzacht', volgens Fremar. Zij vertelde dat ze aanvankelijk angstig was toen Wintour haar in kennis stelde van de publicatie van het boek.

Gevoelens van verraad

Fremar beschreef haar ervaringen met de roman als pijnlijk en beschamend. In de podcast gaf ze aan: “Het voelde echt als een blootstelling. Er was geen lichtheid aan, het voelde nogal donker aan.” Deze opmerkingen wijzen op haar teleurstelling over hoe haar rol in de modewereld werd gepresenteerd. Ze vond het ook 'pijnlijk' en voelde dat ze door het boek verraden werd. De auteur had, hoewel ze fictie gebruikte, veel van de persoonlijke ervaringen van Fremar en haar collega's verwerkt in het verhaal.

Het personage Emily

Fremar beweert dat zij het personage Emily, dat in de film werd vertolkt door Emily Blunt, is. Deze bewering heeft geleid tot de legendarische uitspraak in de film over hoe een miljoen meisjes haar assistentbaan zouden willen hebben. Dit citaat is een direct gevolg van Fremar’s eigen ervaringen tijdens haar tijd als assistent. Het heeft de filmcultuur gecodificeerd en de concurrentie tussen assistenten en werknemers in de mode-industrie uitgelicht.

De weerspiegeling van deze ervaringen in populaire media benadrukt niet alleen de impact op de betrokken individuen, maar ook de bredere thema's van vrouwelijke rivaliteit en de druk van de modewereld. Ofschoon Fremar geen 'grudge' heeft tegen Weisberger, zijn de gevolgen van het boek en de film nog steeds voelbaar in haar leven.