Blades of Fire

Een actie-avontuur dat draait om maken, niet alleen vechten

Wat mij meteen opviel aan Blades of Fire is dat het niet probeert om simpelweg nog een standaard fantasy-actiegame te zijn. In mijn sessies op Xbox Series X|S voelde het veel meer als een spel over voorbereiding, materiaalkeuze en het slim omgaan met wat ik zelf had gesmeed. Ik kwam er al snel achter dat ik niet zomaar een “beste zwaard” kon blijven gebruiken; ik moest echt nadenken over welk wapen ik maakte, hoe lang het meeging en tegen welk type vijand het het meest effectief was. Dat gaf het geheel een eigen ritme dat ik verfrissend vond.

De kern van de ervaring is het forge-systeem, en daar heeft MercurySteam duidelijk veel aandacht in gestoken. Ik vond het prettig dat smeden niet alleen een menu-activiteit is, maar een belangrijk onderdeel van de spanning tussen gevechten door. Wanneer ik terugkeerde naar de smidse, voelde dat vaak als een kleine beloning: nieuwe grondstoffen, nieuwe mogelijkheden, en de vraag of ik mijn huidige arsenaal wilde verbeteren of juist iets heel anders wilde proberen. Die cyclus van verkennen, vechten, verzamelen en smeden hield mij langer vast dan ik vooraf had verwacht.

Tegelijk is het ook een spel dat om geduld vraagt. Ik merkte in mijn eerste uren dat Blades of Fire niet snel uitlegt hoe alles in elkaar grijpt, en dat vond ik soms charmant en soms wat onhandig. Het spel wil dat ik leer door te doen, maar af en toe had ik behoefte aan iets meer helderheid. Toch werkte die aanpak voor mij vaker wel dan niet, juist omdat ik daardoor echt het gevoel kreeg dat ik een wereld aan het ontcijferen was in plaats van alleen maar een route af te werken. Ik had daardoor het idee dat ik zelf grip moest krijgen op de regels, en dat maakte mijn eerste stappen des te betekenisvoller.

Gevechten die slim zijn, maar niet altijd soepel

De gevechten zijn het punt waarop Blades of Fire voor mij het meest schommelde tussen bewondering en irritatie. Ik vond het idee achter de gevechtsaanpak sterk: niet blind hakken, maar bewust kiezen tussen slashing, thrusting en impact, afhankelijk van de vijand en de situatie. Daardoor kreeg elk treffen een tactische laag die ik waardeerde. Wanneer ik mijn timing goed had en een tegenstander precies op het juiste moment openbrak, voelde dat echt bevredigend. Ik merkte ook dat ik steeds beter ging lezen welke wapens en aanvalstypen ik in een bepaald gebied nodig had, en dat gaf mijn uitrusting meer gewicht dan in veel andere actie-avonturen.

Maar ik moet ook eerlijk zeggen dat ik in mijn speeltijd regelmatig tegen de stugheid van het systeem aanliep. De animaties en het tempo vragen om precisie, maar niet elke confrontatie voelt even elegant aan. Ik had momenten waarop ik een gevecht spannend vond omdat ik echt moest nadenken, maar ook momenten waarop ik het vooral omslachtig vond. Zeker tegen grotere groepen of in situaties waarin de camera en de omgeving tegenwerkten, verloor het spel voor mij wat van zijn flow. Ik bleef wel spelen, maar niet altijd omdat het zo soepel liep; eerder omdat ik wilde zien hoe ver de ideeën me zouden brengen. Dat is tegelijk de kracht en de beperking van Blades of Fire: ik voelde de ambitie, maar ook de frictie.

Wat ik sterk vind, is dat de game mij niet het gevoel gaf dat ik één dominante aanpak kon aanhouden. Ik moest mijn wapens aanpassen, mijn keuzes heroverwegen en soms accepteren dat een favoriete strategie niet meer werkte. Dat houdt de gevechten fris genoeg, al had ik graag iets meer variatie in de basisacties gezien. Na verloop van tijd begon ik patronen te herkennen die de spanning iets afvlakten. De uitdaging bleef aanwezig, maar de verrassing nam langzaam af. Ik vond het daardoor een systeem dat slim is ontworpen, maar dat niet altijd de soepelheid heeft die de goede ideeën verdienen.

Wereld, sfeer en presentatie

De wereld van Blades of Fire is een van de redenen waarom ik bleef terugkomen. Ik vond de setting aantrekkelijk op een manier die niet schreeuwerig is, maar wel karakter heeft. De omgevingen hebben een ruwe fantasy-uitstraling die goed past bij de nadruk op staal, steen en ambacht. In mijn sessies bleef ik geregeld even stilstaan om de vormgeving van een gebied in me op te nemen, vooral wanneer de game een nieuwe locatie met een eigen sfeer opende. Er zit duidelijk liefde in de wereldbouw, ook al is die niet altijd even subtiel uitgewerkt. Ik kreeg vaak het gevoel dat elke regio iets wilde vertellen, zelfs wanneer de game daar wat te veel woorden voor nodig had.

De presentatie ondersteunt dat gevoel behoorlijk goed. Ik vond de visuele stijl sterk genoeg om de reis interessant te houden, en de audio helpt mee om de wereld gewicht te geven. Tegelijk merkte ik dat de game soms meer wil uitleggen dan nodig is, waardoor de lore en achtergrondinformatie af en toe wat druk op de ervaring zetten. Ik waardeer ambities in worldbuilding, maar ik voelde ook dat de game niet altijd vertrouwt op eenvoud. Voor mij werkte de sfeer het best wanneer de game ruimte liet voor ontdekking in plaats van alles meteen te willen inkaderen. Juist in die rustigere momenten kwam de identiteit van de wereld het sterkst naar voren.

Ook de personages en het verhaal hielden mij bezig, al niet altijd op dezelfde manier als de gameplay. Ik vond de hoofdopzet intrigerend genoeg om verder te willen, vooral omdat de premisse van een wereld waarin staal letterlijk zijn betekenis verliest meteen een sterke haak is. Maar persoonlijk had ik graag gezien dat de uitwerking van sommige relaties wat meer adem kreeg. Er zijn genoeg elementen die interessant zijn, alleen worden ze niet altijd even diep uitgespeeld. Ik bleef vooral hangen aan de sfeer en de centrale premisse, terwijl de uitwerking van het drama voor mij iets minder indruk maakte dan de opzet.

Forge, uitrusting en de waarde van voorbereiding

Wat Blades of Fire voor mij echt onderscheidt, is hoe belangrijk voorbereiding wordt. Ik merkte al snel dat ik niet simpelweg op reflexen kon vertrouwen; ik moest nadenken over de staat van mijn wapens, over de grondstoffen die ik meenam en over de vraag of ik een nieuw wapen wilde bouwen of een vertrouwde favoriet wilde repareren. Dat gaf elk bezoek aan de forge een bijna strategisch karakter. Ik vond het fijn dat de game me beloonde voor aandacht en planning, omdat ik daardoor het gevoel kreeg dat mijn keuzes buiten het gevecht net zo belangrijk waren als mijn reacties tijdens het gevecht.

Die nadruk op smeden zorgt er ook voor dat verlies zwaarder weegt. Wanneer een wapen versleten raakte of ik een gevecht net niet goed had ingeschat, voelde ik dat direct in mijn volgende stappen. Dat maakte de game soms hard, maar ook betekenisvol. Ik moest leren omgaan met imperfecte uitrusting en met het idee dat een sterk wapen niet eeuwig meegaat. Dat past goed bij de wereld en de toon, en ik vond het een van de meest geslaagde keuzes van de hele game. Tegelijk betekent het ook dat de game minder vergevingsgezind is dan veel andere actie-avonturen, en dat zal niet iedereen aanspreken.

Voor mij werkte die aanpak vooral omdat de forge niet losstaat van de rest van het spel. Het is geen losse minigame of een optioneel systeem dat je kunt negeren; het is de ruggengraat van de hele ervaring. Ik bleef daardoor steeds terugdenken aan wat ik wilde maken, wat ik nodig had en hoe ik mijn arsenaal slim kon opbouwen. Dat gaf Blades of Fire een identiteit die ik in veel andere games mis. Ik vond het zelfs een van de weinige recente actie-avonturen waarin crafting niet voelt als een bijzaak, maar als een echte drijvende kracht.

Structuur, pacing en de leercurve

Toch is Blades of Fire niet altijd even strak in hoe het zijn ideeën presenteert. Ik merkte dat de pacing soms hapert, vooral wanneer de game nieuwe systemen introduceert zonder ze echt stevig te verankeren. In mijn eerste uren moest ik regelmatig terugdenken aan wat een bepaalde mechanic precies deed of waarom een bepaald wapen nu weer beter was tegen een specifieke vijand. Dat maakte de leercurve interessant, maar ook wat stroef. Ik had niet het gevoel dat de game me voortdurend aan de hand nam, en dat waardeerde ik, maar af en toe ging die terughoudendheid ten koste van duidelijkheid.

Die onduidelijkheid raakt ook aan de structuur van de reis. Er zijn momenten waarop ik enthousiast was om verder te gaan, en momenten waarop ik voelde dat de game net iets te lang bleef hangen in dezelfde ritmes. Ik vond de afwisseling tussen verkennen, vechten en smeden op papier sterk, maar in de praktijk had ik soms behoefte aan een scherpere opbouw. De game weet goed hoe het een idee moet neerzetten, maar niet altijd hoe het dat idee consequent moet laten doorwerken. Daardoor voelde mijn ervaring regelmatig boeiend, maar zelden volledig moeiteloos.

Dat gezegd hebbende, ik waardeer het wel dat Blades of Fire niet bang is om eigen keuzes te maken. Ik had liever een game die af en toe struikelt terwijl ze iets nieuws probeert dan een veilige titel die nergens echt voor gaat. En precies daarom bleef ik er ook naar terugkeren: ik wilde zien of de sterke kanten uiteindelijk zwaarder zouden wegen dan de ruwe randen. Voor mij gebeurde dat vaak genoeg om de reis interessant te houden.

Mijn oordeel na de eerste grote uren

Na ongeveer vijftien tot twintig uur speelde Blades of Fire voor mij als een game met een heel duidelijk gezicht. Ik waardeer de originaliteit van het smeden, de tactische insteek van de gevechten en de sfeer van een wereld die niet op standaardfantasy leunt. Tegelijk kon ik niet om de stroefheid heen: de actie is soms minder vloeiend dan ik had gehoopt, en bepaalde systemen voelen alsof ze net iets te veel werk vragen voor wat ze opleveren. Ik bleef het echter interessant vinden, juist omdat de game iets probeert dat ik niet vaak op deze manier zie. Ik had regelmatig het gevoel dat ik een ontwerp zag dat echt ergens voor staat, en dat is zeldzamer dan het misschien klinkt.

Voor mij is dit geen veilige publiekslieveling, maar wel een eigenzinnige actie-avonturengame met een sterk concept en genoeg inhoud om liefhebbers van tactische gevechten en crafting aan te spreken. Ik had mijn bedenkingen, maar ik had ook regelmatig plezier, en dat maakt Blades of Fire uiteindelijk meer dan een curiositeit. Ik zou het niet aanraden als je vooral op zoek bent naar pure soepelheid, maar wel als je openstaat voor een fantasy-avontuur dat zijn identiteit uit smeden, planning en karakter haalt.