Call of Duty: Vanguard

Campagne: korte oorlogsfictie met genoeg vaart

Wat mij meteen opviel in de campagne van Call of Duty: Vanguard is hoe hard de game inzet op ritme. Ik werd van het ene front naar het andere gestuurd, en juist daardoor voelde de Tweede Wereldoorlog hier minder als één groot historisch blok en meer als een reeks losse, gespannen momenten. In mijn sessies werkte dat verrassend goed. De game wil me voortdurend iets laten zien: een instortend gebouw, een chaotische ontsnapping, een hinderlaag die net op tijd uit de hand loopt. Ik merkte dat ik daardoor zelden echt afhaakte, ook al wist ik vaak al ongeveer waar de missie heen zou gaan.

Die aanpak heeft alleen ook een duidelijke keerzijde. Ik had de campagne na een paar avonden al uitgespeeld en bleef achter met het gevoel dat ik net aan een groter verhaal had geproefd, in plaats van er echt in te zijn ondergedompeld. Persoonlijk vond ik dat jammer, want de opzet heeft genoeg potentie om meer gewicht te dragen. De game presenteert een groep soldaten die samen een speciale eenheid vormen, maar de uitwerking blijft voor mijn gevoel te vaak hangen in snelle typeringen. Ik zag wel wat de bedoeling was, maar ik voelde het niet altijd even sterk.

Toch wil ik de campagne niet wegzetten als een misser. Ik vond juist dat de afwisseling tussen stealth, directe vuurgevechten en meer gescripte actie de korte speelduur goed ondersteunt. In mijn eigen playthrough had ik regelmatig het gevoel dat de game me telkens net op tijd van omgeving of toon wisselde om de vaart erin te houden. Dat maakt de campagne niet diep, maar wel prettig speelbaar. Ik heb me er echt mee vermaakt, al bleef het meer een compacte oorlogsfilm dan een verhaal dat lang blijft nazinderen.

Multiplayer: het vertrouwde hart van de game

Voor mij is de multiplayer de reden waarom Vanguard overeind blijft. Ik voelde al snel dat de basis gewoon klopt: schieten, mikken, sprinten en reageren gaat strak en direct, en op Xbox Series X|S liep alles in mijn uren met de game opvallend soepel. Dat is belangrijk, want dit is precies het soort shooter waarbij ik meteen merk of de besturing en hit feedback goed zitten. Hier voelde het voor mij bijna vanzelfsprekend goed. Ik hoefde niet te wennen aan de gunplay; ik kon er direct in opgaan.

Wat mij opviel, is hoeveel ruimte de game geeft om mijn uitrusting en speelstijl te tweaken. Ik kon behoorlijk veel aanpassen, en dat vond ik in eerste instantie prettig omdat het me liet experimenteren met verschillende wapens en opstellingen. Tegelijk merkte ik ook dat die overvloed aan opties de sfeer soms onder druk zet. De Tweede Wereldoorlog-setting is aanwezig, maar niet altijd op een manier die voor mij overtuigend of consistent aanvoelde. Er zijn momenten waarop de visuele stijl en de mate van personalisatie zo ver doorschieten dat de historische context meer decor dan identiteit wordt. Dat stoorde me niet altijd, maar ik voelde het wel.

De maps en modi houden de multiplayer gelukkig levendig genoeg. Ik had in mijn sessies zelden het gevoel dat een potje traag of futloos werd, en dat is precies wat ik van een Call of Duty-multiplayer verwacht. De game weet hoe hij spanning moet vasthouden, ook als ik niet per se iets nieuws ontdek. Tegelijk moet ik eerlijk zijn: ik heb hier vooral plezier gehad omdat de formule zo goed is afgesteld, niet omdat de game me telkens verraste. Ik vond de multiplayer sterk, maar ook veilig. Dat is een compliment én een beperking.

Wat ik daarnaast prettig vond, is dat de technische uitvoering weinig in de weg zit. Ik had op Xbox Series X|S een stabiele, responsieve ervaring, en dat maakt veel uit in een spel dat zo sterk leunt op timing. Ik kon me daardoor volledig richten op positionering, recoil en tempo. Juist die combinatie van technische soepelheid en directe actie zorgt ervoor dat ik steeds weer terug wilde naar nog een match. De multiplayer is niet revolutionair, maar wel heel goed in wat hij doet.

Zombies en presentatie: wisselend succes

De Zombies-modus voelde voor mij als het onderdeel met de minste aantrekkingskracht. Ik zag dat de game probeert om er iets anders van te maken, maar in mijn speeltijd kwam het niet echt los als een mode waar ik lang in wilde blijven hangen. Ik heb me er best even mee vermaakt, vooral omdat het schieten en bewegen nog steeds prettig aanvoelen, maar ik vond het minder overtuigend dan de campagne en duidelijk minder sterk dan de multiplayer. Het is zo’n onderdeel waarvan ik na een paar sessies vooral dacht: leuk dat het erbij zit, maar ik hoef hier niet per se terug te komen.

Grafisch maakt Vanguard op Xbox Series X|S een sterke indruk. Ik zag scherpe omgevingen, overtuigende lichteffecten en genoeg detail om de oorlogszones een moderne, dure uitstraling te geven. De game profiteert duidelijk van de kracht van de hardware. In mijn sessies viel me vooral op hoe soepel de animaties en effecten samenkomen wanneer het scherm volloopt met explosies, stof, rook en rondvliegende kogels. Dat ziet er niet alleen goed uit, het helpt ook echt mee aan de beleving van de actie.

Ook het geluid draagt veel bij. Schoten klinken krachtig, explosies hebben gewicht en de chaos van het front komt goed over. Ik merkte vaak dat ik door de audio sneller in de actie werd gezogen dan ik vooraf verwachtte. Tegelijk voelde de presentatie voor mij soms wat te gepolijst. De game wil groot, stoer en meeslepend zijn, maar ik miste af en toe een eigen gezicht. Ik had geregeld het gevoel dat alles technisch netjes in elkaar zit, maar dat er te weinig momenten zijn waarop ik echt verrast word door een idee, een setting of een visuele keuze die alleen deze game had kunnen maken.

Dat is uiteindelijk misschien wel mijn grootste probleem met de presentatie: ik respecteer de afwerking, maar ik herinner me minder goed de unieke momenten. Ik zag een sterke productie, maar ik voelde minder karakter dan ik had gehoopt. En juist bij een serie als Call of Duty, waar de lat voor spektakel altijd hoog ligt, maakt dat verschil. Vanguard is mooi, strak en luid, maar niet altijd even eigenzinnig.

Mijn tijd met de game op Xbox Series X|S

Op Xbox Series X|S speelde Vanguard voor mij zoals een moderne Call of Duty hoort te spelen: snel, vloeiend en zonder veel frictie. Ik had nauwelijks last van technische problemen en de framerate-achtige soepelheid maakte de actie extra prettig. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar in een shooter als deze is het precies wat de ervaring draagt. Ik merkte dat ik daardoor sneller in een flow kwam, zowel in de campagne als in multiplayer.

Wat ik ook waardeerde, is dat de game me nooit dwong om lang te wachten tussen de actie door. De menu’s, laadtijden en overgangen voelden compact genoeg om de vaart erin te houden. Daardoor bleef ik makkelijker nog even doorspelen. Ik had meerdere avonden waarop ik eigenlijk van plan was om na één of twee potjes te stoppen, maar toch bleef hangen omdat de basis gewoon goed aanvoelde. Dat is voor mij een sterk teken dat een shooter zijn kern op orde heeft.

Daar staat tegenover dat de game me op lange termijn minder bleef prikkelen dan de beste delen uit de reeks. Ik had plezier, maar ik voelde niet steeds de drang om nog een extra uur te investeren omdat ik per se iets nieuws wilde ontdekken. De ervaring is solide en comfortabel, maar ook heel bekend. Voor sommige spelers is dat precies wat ze zoeken; voor mij maakte het de game vooral betrouwbaar, niet onvergetelijk.

Voor wie is Vanguard vooral geslaagd?

Ik denk dat Call of Duty: Vanguard het sterkst is voor wie vooral een goed spelende, strak afgewerkte shooter zoekt en minder belang hecht aan een diep of verrassend verhaal. De campagne is kort, maar wisselt genoeg van opzet om de speelduur te dragen. De multiplayer is snel, stabiel en direct bevredigend. En zelfs als ik minder enthousiast ben over Zombies, snap ik wel dat het voor sommige spelers een leuke extra kan zijn om af en toe af te wisselen.

Wat mij betreft is dit geen game die de serie opnieuw uitvindt. Ik vond juist dat de kracht hier zit in de uitvoering: de respons van de wapens, de snelheid van de gevechten en de technische betrouwbaarheid. Ik heb in mijn uren met de game vaak gedacht dat alles precies doet wat het moet doen. Alleen blijft de vraag hangen of dat genoeg is om echt lang bij te blijven. Voor mij was het antwoord: bijna, maar niet helemaal.

Mijn oordeel

Ik ben uiteindelijk positief over Call of Duty: Vanguard, maar met duidelijke kanttekeningen. De campagne is onderhoudend en gevarieerd, al blijft ze inhoudelijk aan de dunne kant. De multiplayer is zonder twijfel het sterkste onderdeel en liet mij het vaakst terugkomen. Zombies kon mij minder overtuigen, en de setting wordt soms wat te veel overschaduwd door de nadruk op personalisatie en spektakel.

Toch heb ik in mijn speeltijd genoeg plezier gehad om de game aan te raden aan fans van de reeks. Ik vond vooral de gunplay en de technische soepelheid erg sterk, en dat zijn precies de fundamenten waarop een Call of Duty-game moet staan. Als je zoekt naar een betrouwbare, snelle en goed afgewerkte shooter op Xbox Series X|S, dan zit je hier goed. Als je hoopt op een campagne die echt lang blijft hangen of op een grote creatieve sprong, dan zal Vanguard je waarschijnlijk minder overtuigen.