Is Devil May Cry 5: Devil Hunter Edition de moeite waard op Nintendo Switch 2?

Ja, vooral als je de game nog niet eerder hebt gespeeld of een sterke handheldversie zoekt. De gevechten blijven uitstekend en de 60 fps maakt de actie bijzonder soepel. De extra content en Vergil geven deze editie bovendien meer waarde dan een simpele heruitgave.

Hoe lang duurt de game?

De campagne is relatief compact, maar de echte speeltijd hangt sterk af van herhaling, moeilijkheidsgraden en het verbeteren van je rank. Wie alleen door het verhaal gaat, is sneller klaar dan iemand die alle missies wil perfectioneren. De herspeelbaarheid is een belangrijk deel van de ervaring.

Is er co-op of multiplayer?

De kern van Devil May Cry 5 is een singleplayer-ervaring. De focus ligt op individuele stijl, combo’s en het beheersen van verschillende personages. Het spel draait dus niet om co-op, maar om solo-prestaties en scorejacht.

Is de moeilijkheidsgraad hoog?

De game kan pittig zijn, vooral als je hogere ranks nastreeft of moeilijkere standen probeert. Tegelijkertijd is de basis goed leesbaar en leert het gevechtssysteem je stap voor stap beter spelen. Het is uitdagend, maar meestal eerlijk en goed te begrijpen.

Is dit de beste versie van Devil May Cry 5?

Het is een zeer sterke versie, maar niet per se de meest complete. De Switch 2-port presteert uitstekend en bevat mooie extra’s zoals Vergil, maar mist nog steeds onderdelen die een echt definitieve editie zouden maken. Voor veel spelers is het echter wel een van de prettigste manieren om de game te spelen.

Devil May Cry 5: Devil Hunter Edition

Een actiegame die nog altijd snijdt als een mes

Toen ik Devil May Cry 5: Devil Hunter Edition op de Nintendo Switch 2 begon te spelen, viel me meteen op hoe weinig de kern van deze game is verouderd. De gevechten zijn nog steeds een feest van timing, positionering en stijl, en ik merkte al snel dat ik in korte sessies net zo makkelijk in een flow raakte als tijdens langere avonden. Wat mij betreft is dat het grootste compliment dat je een actiegame kunt geven: ik hoefde mezelf er nooit toe te zetten om “nog één missie” te doen, omdat de gevechtslus vanzelf bleef trekken.

Ik vond vooral de manier waarop de game je beloont voor experimenteren sterk. Elke personage-speelstijl voelt duidelijk anders, maar wel binnen dezelfde strakke basis van combo’s, ontwijken en stijl opbouwen. In mijn sessies bleef ik regelmatig teruggaan naar oude ontmoetingen om ze net iets eleganter of agressiever aan te pakken. Dat is niet alleen verslavend, het geeft de campagne ook een bijna arcade-achtige herhaalwaarde die ik op handheld verrassend prettig vond.

Switch 2 maakt de port overtuigend

Op technisch vlak heeft deze editie me positief verrast. Ik speelde vooral handheld, en ik merkte dat de actie daar nog steeds soepel en responsief aanvoelde. De 60 frames per seconde zijn niet zomaar een getal op een doosje; ik voelde het direct in de precisie van mijn inputs en in hoe helder de gevechten leesbaar bleven, zelfs wanneer het scherm vol explosies, effecten en vijanden stond. In docked mode was dat gevoel niet anders: de game hield zijn ritme vast en liet zelden een steek vallen.

Ik waardeer ook hoe goed de presentatie overeind blijft. Natuurlijk zie je dat dit geen gloednieuwe release is, maar de art direction is sterk genoeg om dat te maskeren. De omgevingen, belichting en animaties hebben nog altijd een luxe uitstraling, en ik vond het knap hoe weinig concessies de Switch 2-versie lijkt te vragen. Voor een game die zo afhankelijk is van snelheid en leesbaarheid, is dat essentieel.

Vergil en de extra’s geven de editie meer gewicht

De aanwezigheid van Vergil is voor mij een van de grootste redenen om deze editie serieus te nemen. Ik heb hem meerdere uren gespeeld en merkte meteen waarom hij zo geliefd is: zijn moveset voelt krachtig, technisch en bijzonder bevredigend om onder de knie te krijgen. Ik had vaak het gevoel dat ik een compleet nieuwe laag bovenop een al uitstekende game kreeg, in plaats van alleen een cosmetische toevoeging. Dat maakt de heruitgave meer dan een simpele port.

Ook de bonuscontent draagt bij aan de waarde. Kostuumkleuren, taunts en battle tracks klinken misschien klein, maar ik merkte dat ze de speelsheid van de game versterken. Ik vond het leuk om mijn sessies net iets persoonlijker te maken, zeker omdat Devil May Cry 5 zo sterk draait om expressie. De extra’s zijn niet baanbrekend, maar ze passen wel goed bij een game die draait om stijl en zelfvertrouwen.

Niet helemaal de definitieve versie

Mijn grootste kritiek is dat deze editie voor mij niet helemaal voelt als de ultieme versie van Devil May Cry 5. Er mist nog steeds een stukje van het complete pakket dat je misschien van een definitieve heruitgave zou verwachten, en dat blijft knagen als je de game al kent. Ik vond dat vooral jammer omdat de basis hier zo goed is; juist daardoor valt elk ontbrekend onderdeel extra op.

Daarnaast merkte ik dat de ervaring vooral schittert als je openstaat voor herhaling en verfijning. Als je op zoek bent naar een grote, inhoudelijk nieuwe campagne met veel onbekende verrassingen, dan is dit minder een heruitvinding dan een hoogwaardige herverpakking. Voor mij werkte dat prima, omdat ik de kwaliteit van het gevechtssysteem boven alles stel, maar ik kan me voorstellen dat sommige spelers meer inhoudelijke vernieuwing hadden gehoopt.

Conclusie

Na mijn uren met Devil May Cry 5: Devil Hunter Edition bleef vooral één gedachte hangen: dit is nog altijd een topklasse actiegame, nu in een versie die op Nintendo Switch 2 bijzonder overtuigend speelt. Ik genoot van de snelheid, de precisie en de stijl, en ik vond de toevoeging van Vergil een echte meerwaarde. Het is niet helemaal de ultieme editie, maar wel een uitstekende manier om een van Capcoms beste actiegames te spelen, zeker onderweg.