Enotria: The Last Song

Een zonovergoten soulslike met een eigen gezicht

Enotria: The Last Song doet iets wat in het soulslike-genre nog altijd verrassend zeldzaam is: het kiest niet voor eindeloze grauwheid, maar voor licht, kleur en theatrale schoonheid. De wereld is geïnspireerd op Italiaanse folklore en dat levert een setting op die meteen opvalt tussen al het bekende donkere fantasygeweld. Waar veel games in dit genre hun identiteit ontlenen aan verval, as en wanhoop, bouwt Enotria juist een wereld die schittert in de zon en daardoor des te ongemakkelijker wordt zodra de schaduw zich laat zien.

Die keuze is meer dan een visuele truc. Het bepaalt de hele sfeer van het spel. De omgevingen voelen vaak bijna feestelijk aan, maar onder die warme buitenkant schuilt een constante dreiging. Dat contrast werkt sterk, omdat het de bekende soulslike-spanning een andere kleur geeft. Je verkent geen wereld die al lang dood is, maar een wereld die nog leeft, ademt en toneel speelt. Dat past perfect bij de theatrale insteek van de game en maakt van Enotria een van de meest herkenbare nieuwe namen binnen het genre.

De eerste indruk is dan ook ronduit sterk. De art direction is zelfverzekerd, de kleuren zijn rijk en de wereld is opgebouwd met oog voor compositie. Zelfs wanneer je nog niet helemaal weet hoe de systemen werken, wil je blijven kijken. En dat is een belangrijke troef: Enotria wint je niet alleen met mechaniek, maar ook met uitstraling. Het is een spel dat duidelijk wil bewijzen dat een soulslike niet per se somber hoeft te zijn om dreigend te voelen.

Maskers als mechaniek én identiteit

Het meest onderscheidende idee in Enotria: The Last Song is zonder twijfel het maskersysteem. Maskers zijn hier niet alleen een visueel motief, maar een kernonderdeel van de progressie en de manier waarop je je personage vormgeeft. Ze geven je een andere rol, andere mogelijkheden en een andere manier om naar de gevechten te kijken. Daardoor voelt build-opbouw minder als het simpel stapelen van statistieken en meer als het kiezen van een persona die past bij je speelstijl.

Dat is een slimme vondst, omdat het de game een eigen ritme geeft. In plaats van alleen te denken in termen van wapens en armor, word je aangemoedigd om na te denken over identiteit, synergie en flexibiliteit. Voor spelers die graag experimenteren met builds is dat aantrekkelijk. Het systeem nodigt uit tot aanpassen en combineren, en het geeft Enotria een extra laag die veel concurrenten missen.

Tegelijkertijd is dit ook een van de plekken waar de ambities van de game zichtbaar tegen zichzelf kunnen werken. Het maskersysteem is interessant, maar niet altijd even helder uitgelegd of even goed gebalanceerd. Daardoor voelt het soms alsof de game meer wil dan hij op elk moment kan dragen. De basis is sterk genoeg om te blijven boeien, maar de uitvoering mist af en toe de finesse die nodig is om van een goed idee een echt soepel systeem te maken.

Combat met ideeën, maar niet altijd met precisie

Als soulslike moet Enotria natuurlijk vooral overtuigen in de gevechten, en daar ligt meteen de grootste spanning van het spel. In de basis werkt het gevechtssysteem prima: je moet stamina beheren, vijandelijke patronen lezen, je positie kiezen en risico’s afwegen. De game begrijpt duidelijk wat dit genre spannend maakt, en de gevechten hebben genoeg vaart om betrokken te blijven. Er is ook voldoende variatie in wapens en speelstijlen om je te laten experimenteren.

Toch voelt de combat niet altijd even strak aan als je zou willen. De besturing mist op momenten de precisie die dit soort gevechten nodig hebben, en sommige confrontaties lijken meer te leunen op de goodwill van de speler dan op perfect afgestelde systemen. Dat is jammer, want in een genre waarin timing en duidelijkheid alles zijn, vallen kleine onvolkomenheden meteen op. Als een aanval net niet lekker registreert of een beweging niet helemaal doet wat je verwacht, wordt de spanning snel vervangen door irritatie.

Daar komt bij dat de game soms te veel tegelijk probeert te doen. De mechanische diepte is op zichzelf een pluspunt, maar de hoeveelheid systemen, uitzonderingen en subtiele regels kan de flow verstoren. In plaats van dat de complexiteit de gevechten verrijkt, zorgt ze soms voor ruis. Dat maakt Enotria minder toegankelijk dan het op het eerste gezicht lijkt, en ook minder elegant dan de beste voorbeelden binnen het genre. De gevechten zijn interessant, maar niet altijd even bevredigend als ze zouden kunnen zijn.

Wereldopbouw en sfeer als grootste troeven

Waar de gameplay af en toe schuurt, maakt Enotria: The Last Song veel goed met sfeer. De wereld voelt zorgvuldig ontworpen en heeft een duidelijke culturele signatuur. De Italiaanse folklore-invloeden geven het geheel een andere smaak dan de standaard middeleeuwse fantasy die je vaak in soulslikes ziet. Daardoor blijft de game langer hangen in je hoofd, zelfs wanneer bepaalde systemen minder overtuigen.

Ook de soundtrack draagt daar sterk aan bij. De muziek ondersteunt de theatrale toon van de game en helpt om de wereld levend te laten voelen. Samen met de art direction zorgt dat voor een presentatie die vaak boven de mechanische tekortkomingen uitstijgt. Je merkt dat de makers niet simpelweg een bekend recept wilden herhalen, maar een eigen sfeer wilden neerzetten. Dat lukt opvallend vaak. De game heeft een identiteit die direct herkenbaar is, en dat is in een verzadigd genre geen kleine prestatie.

De omgevingen zelf zijn bovendien vaak fraai opgebouwd. Er zit aandacht in de manier waarop ruimtes worden onthuld, hoe licht en schaduw elkaar afwisselen en hoe de game je door zijn wereld leidt. Zelfs als je niet elk gevecht even sterk vindt, blijft de verkenning aantrekkelijk. Enotria is een spel dat je graag blijft bekijken, omdat het visueel zoveel karakter heeft.

Technische ruwheid en ontwerpkeuzes die de vaart breken

De keerzijde van al die ambitie is dat de game niet altijd even soepel draait als hij zou moeten. Technische ruwheid, onduidelijke uitleg en een paar ontwerpkeuzes die niet helemaal goed uitpakken, zorgen ervoor dat de ervaring regelmatig stokt. Dat hoeft niet meteen fataal te zijn, maar in een soulslike telt elke onderbreking zwaar mee. Als je voortdurend bezig bent met het ontcijferen van systemen of het compenseren van kleine onvolkomenheden, verdwijnt een deel van de spanning en voldoening.

Vooral de balans laat zich voelen als een terugkerend probleem. Sommige onderdelen van de game lijken nog niet helemaal op elkaar afgestemd, waardoor bossfights of bepaalde builds minder overtuigend uitpakken dan ze zouden moeten. Ook de manier waarop de game informatie doseert, is niet altijd ideaal. In plaats van de speler stap voor stap vertrouwen te geven, laat Enotria soms te veel aan interpretatie over. Dat past misschien bij de mysterieuze toon, maar het helpt de speelbaarheid niet altijd vooruit.

Toch is het belangrijk om te benadrukken dat deze ruwe randjes de game niet volledig onderuit halen. Ze maken hem wel minder consistent. Je voelt voortdurend dat hier een sterk idee achter zit, maar ook dat de uitvoering niet altijd de afwerking heeft die nodig is om dat idee volledig te laten landen. Daardoor blijft Enotria een spel dat je bewondert om zijn durf, maar waar je ook geregeld de beperkingen van ziet.

Conclusie

Enotria: The Last Song is een bewonderenswaardige poging om de soulslike-formule een eigen culturele en visuele stem te geven. De Italiaanse folklore, de zonovergoten wereld en het maskersysteem zorgen samen voor een identiteit die meteen opvalt. Het is een game met lef, smaak en een duidelijke artistieke visie, en juist daarom is het zo jammer dat de uitvoering niet overal even strak is.

De combat heeft goede ideeën, de progressie biedt interessante mogelijkheden en de sfeer is vaak uitstekend. Maar balans, uitleg en technische afwerking halen de vaart er regelmatig uit. Daardoor blijft Enotria net onder het niveau van de beste genregenoten hangen. Niet omdat het spel geen potentie heeft, maar omdat die potentie niet altijd volledig wordt waargemaakt.

Voor liefhebbers van soulslikes die openstaan voor iets anders dan de gebruikelijke donkere fantasie is dit absoluut een titel om in de gaten te houden. Wie vooral zoekt naar de meest gepolijste, strakst afgestelde versie van het genre, zal hier eerder een fascinerende tussenstap vinden dan een onbetwiste klassieker. Maar wie bereid is om door de ruwe randen heen te kijken, treft een game met een zeldzaam sterke identiteit en genoeg charme om lang bij te blijven.