It Reaches

Een afdaling die meteen onder mijn huid kroop

Wat mij in It Reaches direct pakte, was hoe snel de game mij in een oncomfortabele staat van paraatheid bracht. Ik werd niet rustig ingeleid, maar vrijwel meteen een vervallen nachtmerrie in getrokken, en de bodycam-presentatie deed daar nog een schep bovenop. Elk gangetje, elke deurpost en elke flakkerende lichtbron voelde alsof ik er iets mis mee kon doen. In mijn sessies merkte ik dat ik mijn blik voortdurend liet dwalen naar de randen van het scherm, omdat ik simpelweg niet vertrouwde wat daar net buiten mijn zicht kon gebeuren.

Die aanpak werkt verrassend goed voor een horror game die zich afspeelt in een verlaten ziekenhuis. Ik heb die setting vaker gezien, maar hier wordt hij slim benut door de ruimtes smal, donker en benauwd te houden. Vooral de ondergrondse delen maakten indruk op mij, omdat ze de claustrofobie nog verder opvoeren. Ik voelde daar echt dat de game mij geen veilige plek gunde. Persoonlijk vond ik dat de spanning het sterkst was wanneer It Reaches mij liet dwalen zonder duidelijke zekerheid over wat er achter de volgende hoek lag.

De bodycam als krachtig wapen

De bodycam-stijl is niet alleen een gimmick; voor mij is het een van de belangrijkste redenen waarom deze game werkt. Doordat het beeld beperkt en onrustig aanvoelt, kreeg ik constant het gevoel dat ik een fragment van een groter, gevaarlijk geheel zag. Ik vond dat bijzonder effectief, omdat de camera mij niet helpt om de omgeving volledig te overzien, maar juist mijn onzekerheid voedt. Dat past perfect bij een horrorervaring waarin ik vooral wilde overleven in plaats van de situatie te beheersen.

Ook de monsterontwerpen dragen sterk bij aan die indruk. Ik vond ze niet alleen afstotelijk, maar vooral passend bij de zieke, afbrokkelende sfeer van de locatie. Ze voelen alsof ze uit dezelfde rot als het ziekenhuis zelf zijn ontstaan. In mijn playthrough waren het niet alleen de verschijningen zelf die indruk maakten, maar ook de manier waarop de game ze doseert. Er is genoeg ruimte voor anticipatie, en juist daardoor werkte elke confrontatie beter dan wanneer de game mij voortdurend zou overspoelen met actie.

Wat mij daarnaast opviel, is hoe goed het geluid de presentatie ondersteunt. Ik hoorde vaak eerder dat er iets mis was dan dat ik het zag. Kraakjes, verre dreunen, onheilspellende stiltes: het zijn bekende middelen, maar hier worden ze met genoeg gevoel voor timing ingezet om echt spanning op te bouwen. Ik merkte dat ik soms letterlijk stilviel om te luisteren, en dat is precies het soort reactie waar een horror game op hoopt.

Verkenning en puzzels: sterk idee, wisselende uitvoering

Als ik It Reaches moet typeren op basis van de gameplay, dan kom ik uit bij een compacte puzzel-horrorervaring met duidelijke old-school trekjes. Ik vond het prettig dat de game niet probeert om alles uit te leggen of me te veel bij de hand te nemen. Vaak gaf de omgeving genoeg aanwijzingen om zelf verbanden te leggen, bijvoorbeeld via objectplaatsing, verlichting of de manier waarop een ruimte is ingericht. Dat gaf mij regelmatig een bevredigend gevoel wanneer ik een oplossing zelf doorzag.

Toch is de uitvoering niet altijd even strak. Ik liep in mijn sessies meerdere keren tegen interacties aan die onhandig of net te vaag aanvoelden. Soms was het niet meteen duidelijk wat de game van mij wilde, en dan verdween de spanning even naar de achtergrond. Dat is jammer, want de beste momenten ontstaan juist wanneer de voortgang soepel blijft en ik van dreiging naar ontdekking naar dreiging word geleid. Zodra ik te lang bleef hangen bij een trigger of een onduidelijke prompt, voelde ik de vaart uit de ervaring lopen.

De korte speelduur werkt in principe in het voordeel van de game. Ik speelde hem in een relatief compacte periode en had nooit het gevoel dat de opzet onnodig werd gerekt. Tegelijkertijd maakte die beknoptheid de ruwe randen ook zichtbaarder. Er is hier een goed fundament, maar ik kreeg regelmatig het idee dat een extra laagje afwerking de puzzels en interacties veel sterker had kunnen maken. Persoonlijk vond ik dat de game precies op dat punt wat ambitie mist om van goed naar echt overtuigend te gaan.

Sfeer, tempo en de kracht van stilte

Een van de grootste pluspunten van It Reaches is voor mij de sfeer. De game begrijpt dat horror niet alleen draait om wat je ziet, maar ook om wat je verwacht te zien. Ik voelde me vaak ongemakkelijk in de stiltes tussen de gebeurtenissen door, juist omdat de game die stiltes durft te laten bestaan. Er is geen constante overdaad aan lawaai of effectbejag, en dat vond ik verfrissend. De spanning krijgt daardoor ruimte om te ademen.

Het tempo is daarbij meestal goed gekozen. Ik merkte dat de game mij niet te lang op één plek vasthield wanneer de spanning op zijn hoogst was, en dat hielp enorm. De sterkste stukken zijn de momenten waarop ik van een benauwde ruimte naar een nog onheilspellendere ruimte werd geleid, zonder veel tijd om te ontspannen. Dat houdt de ervaring strak en gericht. Ik had zelden het gevoel dat de game zijn eigen sfeer onderbrak met onnodige omwegen, en dat is een belangrijke verdienste voor een horror game van deze lengte.

Wat mij vooral bijblijft, is hoe de game mij liet voelen dat ik voortdurend op het verkeerde moment op de verkeerde plek kon zijn. Die constante onzekerheid is hier veel effectiever dan een overdaad aan jumpscares. Natuurlijk zitten die er ook in, maar voor mij werkte vooral de sluimerende dreiging. Ik vond dat It Reaches op zijn best is wanneer het mij laat twijfelen aan elke stap die ik zet.

Technische haperingen halen de spanning omlaag

Hoe sterk de sfeer ook is, ik kan de technische problemen niet negeren. Ik merkte framerateproblemen op die vooral in een horror game extra storend zijn, omdat ze precies op de verkeerde momenten de immersie breken. Als ik al gespannen ben, wil ik niet ook nog bezig zijn met haperingen in de presentatie. In mijn sessies waren er ook glitches en kleine onregelmatigheden die de ervaring soms net te ruw maakten.

Dat is extra jammer omdat de game juist zo afhankelijk is van sfeer en timing. Een technische onderbreking haalt niet alleen de visuele flow weg, maar ook de emotionele opbouw. Ik voelde daardoor af en toe dat de game meer potentie dan afwerking heeft. Ik heb geen probleem met een indie-horror die wat ruwer aanvoelt, maar hier zaten de problemen me net vaak genoeg in de weg om echt te gaan irriteren. Persoonlijk vond ik dat de game daardoor minder sterk overkomt dan de ideeën op papier doen vermoeden.

Het verhaal en de finale blijven achter

De opbouw van It Reaches vond ik overtuigender dan de afwikkeling. De game zet een mysterie neer dat mij nieuwsgierig genoeg hield om door te gaan, en ik wilde echt weten wat er onder dat ziekenhuis verborgen zat. Maar naarmate de ervaring vorderde, merkte ik dat het verhaal minder hard binnenkwam dan de sfeer. De finale gaf mij niet dezelfde impact als de beste stukken van de reis ernaartoe.

Dat betekent niet dat het verhaal slecht is, maar wel dat het niet volledig profiteert van de sterke basis die de game neerzet. Ik had gehoopt op een slot dat de spanning en de visuele identiteit van de game nog verder zou uitbouwen. In plaats daarvan bleef ik achter met het gevoel dat de laatste stap net iets minder scherp was dan de rest. Voor mij is dat een gemiste kans, omdat de opbouw juist zo veel belooft.

Toch wil ik benadrukken dat de reis zelf vaak genoeg de moeite waard is. Ik heb me meerdere keren echt ongemakkelijk gevoeld, en dat is uiteindelijk waar een horror game als deze op moet scoren. De vraag is alleen of de ontknoping die spanning voldoende beloont. Voor mij deed hij dat niet helemaal.

Eindoordeel: sfeervol, spannend en net te ruw

Uiteindelijk kwam ik bij It Reaches uit op een positieve, maar niet onverdeeld enthousiaste indruk. Ik waardeer de bodycam-presentatie, de beklemmende sfeer, het sterke geluid en de compacte opzet. In mijn tijd met de game heb ik meerdere keren oprecht genoten van de spanning die hij weet op te bouwen. Er zitten hier momenten in die ik als horrorfan absoluut kan waarderen.

Tegelijkertijd voelde ik ook duidelijk de beperkingen van de afwerking. De technische haperingen, de onhandige interacties en de minder overtuigende finale zorgen ervoor dat de game niet helemaal boven zichzelf uitstijgt. Voor mij blijft It Reaches daardoor een goede, sfeervolle horrorervaring met een sterk gezicht, maar ook met genoeg ruwe randen om de impact te temperen. Als je vooral op zoek bent naar een korte, intense tocht door een nachtmerrieachtig ziekenhuis, dan heeft deze game zeker iets te bieden.