Mexican Ninja

Mexican Ninja is precies het soort game dat meteen wil opvallen, en in mijn uren op Xbox Series X|S merkte ik al snel dat Madbricks daar ook echt op inzet. Dit is geen brave beat ’em up die netjes binnen de lijntjes kleurt, maar een snelle, brutale roguelike met een uitgesproken identiteit. Ik voelde vanaf de eerste runs dat de game vooral wil dat ik in een ritme kom: aanvallen, ontwijken, doorschuiven, opnieuw proberen. Dat werkt verrassend goed. Tegelijkertijd merkte ik ook dat de game meer energie heeft dan diepgang, en dat niet elk systeem even ver is uitgewerkt. Daardoor bleef ik geboeid, maar niet altijd even onder de indruk.

Een eerste indruk die blijft hangen

Wat mij meteen aansprak, was hoe snel Mexican Ninja zijn toon neerzet. De wereld van Nuevo Tokyo voelt als een rare mix van straatgeweld, arcade-overdrijving en bewust lompe humor. Ik vond dat in de praktijk best verfrissend. De game probeert niet subtiel te zijn; hij wil dat ik direct begrijp wat voor soort ervaring dit is. In mijn eerste sessies werkte dat goed, omdat de presentatie en het tempo elkaar versterken. Ik zag meteen dat dit een game is die gebouwd is rond korte, intensieve uitbarstingen van actie.

Die eerste indruk is belangrijk, want Mexican Ninja leunt sterk op karakter. Ik merkte dat ik de game sneller een kans gaf dan ik normaal zou doen bij een kleinere beat ’em up, juist omdat de stijl zo eigen is. De combinatie van retrogevoel en moderne roguelike-opzet gaf mij het idee dat ik iets speelde dat niet alleen op nostalgie drijft, maar ook echt een eigen smoel probeert te hebben. Niet alles daarvan is even geslaagd, maar de ambitie is duidelijk voelbaar.

Combat en flow

Het sterkste onderdeel van Mexican Ninja is zonder twijfel het gevechtssysteem. Ik vond de besturing responsief, de animaties helder en de impact van klappen prettig stevig. In mijn sessies voelde het al snel goed om vijanden te lezen, afstand te houden en op het juiste moment toe te slaan. Dat is precies wat ik zoek in een goede arcade-achtige beat ’em up: niet alleen knoppen indrukken, maar een ritme vinden waarin ik de controle behoud. Mexican Ninja levert dat in grote lijnen.

Wat mij vooral beviel, was hoe duidelijk de actie blijft, zelfs wanneer de schermen voller raken. Ik had zelden het gevoel dat ik tegen de interface of tegen onduidelijke animaties vocht. Als ik werd geraakt, wist ik meestal ook waarom. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar in een snelle game als deze maakt het een groot verschil. Ik kon daardoor echt leren van mijn fouten en mijn aanpak aanpassen. Wanneer ik een run goed speelde, voelde dat verdiend. Wanneer ik faalde, lag dat meestal aan mijn timing of positionering, niet aan onleesbaarheid.

Toch is het niet allemaal strak en elegant. Ik liep af en toe tegen vijandengroepen aan die net iets te agressief of rommelig aanvoelden. Sommige encounters stapelen druk op een manier die meer irritatie dan spanning oplevert. Ik vond dat niet constant een probleem, maar wel vaak genoeg om op te vallen. Vooral wanneer meerdere tegenstanders tegelijk hun eigen tempo bepalen, kan de flow schuren. De game blijft meestal speelbaar en eerlijk genoeg, maar ik had soms graag iets meer variatie en finesse gezien in hoe vijanden hun aanvallen opbouwen.

Roguelike-opzet en herhaling

De roguelike-structuur past Mexican Ninja goed. Ik waardeerde dat runs relatief kort zijn, omdat dat de drempel laag houdt om opnieuw te beginnen. In mijn ervaring maakt dat de game bijzonder geschikt voor korte speelsessies: nog één poging, nog één upgrade, nog één kans om verder te komen. Die opzet sluit mooi aan bij de directe combat. Ik hoefde nooit lang te wachten voordat ik weer in de actie zat, en dat hielp enorm om de vaart erin te houden.

De progressie zelf vond ik functioneel, maar niet bijzonder diep. Er zijn genoeg redenen om door te spelen, maar ik kreeg niet vaak het gevoel dat ik echt een complex build-systeem aan het uitpluizen was. Dat hoeft op zich geen ramp te zijn; een compacte roguelike mag best simpel blijven als de kern maar sterk genoeg is. In Mexican Ninja is die kern inderdaad sterk, maar ik merkte ook dat de meta-laag vooral ondersteunt in plaats van verrast. Ik had graag meer keuzes gezien die mijn speelstijl echt drastisch konden veranderen.

Wat mij daarbij opviel, is dat de game soms meer vertrouwt op tempo dan op inhoudelijke variatie. Dat werkt een tijd lang prima, zeker omdat de runs kort zijn en de actie prettig aanvoelt. Maar na verloop van tijd begon ik wel te merken dat de formule niet enorm veel lagen heeft. Ik bleef spelen omdat het leuk is om door de gevechten heen te bewegen, niet omdat ik steeds nieuwe systemen ontdekte. Voor mij maakt dat Mexican Ninja meer een sterke arcade-ervaring dan een echt diep roguelike-experiment.

Presentatie en leesbaarheid

De presentatie is een van de grootste pluspunten. Ik vond de retro 2.5D-stijl erg aantrekkelijk, met genoeg kleur en contrast om de actie goed leesbaar te houden. In drukke gevechten is dat essentieel, en Mexican Ninja doet dat opvallend goed. Ik had zelden moeite om vijanden, projectielen en gevaarlijke zones van elkaar te onderscheiden. Daardoor blijft de game niet alleen stijlvol, maar ook praktisch sterk. Dat is een combinatie die ik altijd waardeer, zeker in een titel die zo nadrukkelijk op snelheid leunt.

De wereld van Nuevo Tokyo draagt ook veel bij aan de sfeer. Ik vond het leuk hoe de game een absurd uitgangspunt combineert met een visuele presentatie die serieus genoeg is om de actie geloofwaardig te houden. Het resultaat is een setting die meteen blijft hangen. Niet omdat alles inhoudelijk enorm diep is uitgewerkt, maar omdat de game precies weet hoe hij zijn eigen rare identiteit moet verkopen. Ik had regelmatig het gevoel dat de presentatie meer karakter toevoegt dan de systemen eronder, en dat is hier eigenlijk een compliment.

Humor, toon en smaak

De humor is het meest wisselvallige onderdeel van Mexican Ninja. Ik moest af en toe echt grinniken om de brutale, over-the-top toon, maar ik merkte ook dat niet elke grap of woordkeuze even goed landt. De game gooit graag met attitude, scheldwoorden en stereotype-achtige bravoure, en soms werkt dat als een soort zelfbewuste arcade-onzin. Op andere momenten voelde het meer alsof de game hard probeert grappig te zijn zonder dat de punchline helemaal volgt.

Voor mij was dat geen dealbreaker, maar wel een duidelijke kanttekening. Ik waardeer het dat de game een uitgesproken stem heeft en daar niet halfslachtig mee omgaat. Tegelijkertijd vond ik niet alles even scherp geschreven. De toon is vaak leuker dan de grappen zelf. Als je van dat soort lompe, luidruchtige humor houdt, haal je hier waarschijnlijk meer uit dan ik deed. Ikzelf zat er ergens tussenin: ik waardeerde de lef, maar ik vond de uitvoering niet altijd even consistent.

Eindoordeel

Mexican Ninja is voor mij een geslaagde, energieke beat ’em up roguelike die vooral scoort op combat, tempo en presentatie. Ik heb me er duidelijk mee vermaakt, vooral omdat de game snel speelt en weinig tijd verspilt. De korte runs, de responsieve besturing en de sterke visuele identiteit zorgen ervoor dat ik steeds opnieuw wilde instappen. Tegelijkertijd voelde ik ook dat de roguelike-laag wat oppervlakkig blijft en dat sommige vijandencounters net iets te rommelig zijn. Daardoor is dit geen game die ik puur op diepgang zou aanraden, maar wel eentje die ik met plezier zou aanraden aan iedereen die zin heeft in een brutale, snelle en eigenzinnige arcade-ervaring.