Montabi

Een slimme mix die meteen pakt

Wat mij in Montabi het eerst opviel, is hoe snel het spel zijn drie ideeën aan elkaar knoopt. Ik begon met de verwachting van een vrij standaard roguelike deckbuilder, maar in mijn sessies groeide het al snel uit tot iets dat meer weg heeft van een tactische puzzel met monsterverzameling als motor. Ik vond het prettig dat het spel niet alleen draait om kaarten trekken en schade uitrekenen; de Montabi zelf voelen als de echte kern van de build. Daardoor kreeg ik al vroeg het gevoel dat ik niet zomaar een run speelde, maar een team aan het samenstellen was dat echt van elkaar afhankelijk werd.

Die teamopbouw is ook waar Montabi het sterkst is. In mijn uren met de game merkte ik dat kleine keuzes vaak grote gevolgen hadden: welke Montabi ik meenam, hoe ik hun vaardigheden liet overlappen en wanneer ik risico nam om een synergie te forceren. Persoonlijk vond ik dat de game op die momenten het meest verslavend werd. Ik had regelmatig runs waarin ik dacht dat ik “gewoon” een degelijke combinatie had, om vervolgens te zien hoe een onverwachte interactie een hele gevechtsreeks naar mijn hand zette. Dat soort momenten geven de game karakter en zorgen ervoor dat ik steeds nog één run wilde doen.

Wat mij daarnaast beviel, is dat Montabi zijn idee niet meteen volledig uitlegt en daarmee ruimte laat om te experimenteren. Ik ontdekte in de eerste paar runs al snel dat ik niet simpelweg de sterkste kaarten moest najagen, maar vooral moest kijken naar wat mijn team als geheel kon doen. Ik merkte dat ik daardoor anders ging denken dan in veel andere deckbuilders: minder als een kaartverzamelaar, meer als een coach die een ploeg opbouwt. Dat geeft de game een eigen identiteit, en juist die identiteit hield mij langer vast dan ik vooraf had verwacht.

Gevechten met ruimte voor plannen én improviseren

De turn-based gevechten zijn tactisch genoeg om mijn aandacht vast te houden, maar niet zo zwaar dat ze log aanvoelen. Ik vond het fijn dat Montabi me constant liet schakelen tussen korte-termijnbeslissingen en langetermijnplanning. Soms moest ik een aanval uitstellen om een betere opening te creëren; op andere momenten was het juist slimmer om een ogenschijnlijk kleine zet te doen die later een kettingreactie opleverde. Dat tempo werkte voor mij goed, zeker omdat een run overzichtelijk genoeg blijft om in een handvol sessies te spelen.

Tegelijkertijd merkte ik dat de game niet altijd even helder communiceert wat er precies gebeurt. In mijn sessies kwam het vaker voor dat ik even moest zoeken naar informatie die in een ideaal geval direct leesbaar had moeten zijn. Dat is jammer, want de onderliggende systemen zijn sterk genoeg om zonder extra frictie te schitteren. Ik voelde regelmatig dat ik de bedoeling van een gevecht begreep, maar dat de interface of de visuele drukte me net te lang liet puzzelen over details. De strategie blijft dus interessant, maar niet altijd even comfortabel.

Wat ik ook sterk vond aan de gevechten, is dat ze zelden puur op brute kracht leunen. Ik moest echt nadenken over positionering, volgorde en timing, en dat gaf elk gevecht een prettig ritme. Ik had momenten waarop een ogenschijnlijk verloren situatie toch kantelde omdat ik een vaardigheid één beurt had vastgehouden of een Montabi juist op het juiste moment had laten instappen. Zulke kleine overwinningen maken de tactiek hier voor mij veel bevredigender dan een simpele “hoogste schade wint”-aanpak.

Progressie, runs en de aantrekkingskracht van herhaling

Wat mij overtuigde, is dat Montabi zijn roguelike-structuur goed inzet om experimenteren te stimuleren. Ik vond het prettig dat een run niet alleen draait om overleven, maar ook om ontdekken welke teamcombinaties echt iets opleveren. Daardoor voelde zelfs een mislukte poging zelden volledig verloren. Ik liep vaak weg met een nieuwe les over een Montabi, een betere inschatting van een vaardigheid of simpelweg een idee voor de volgende poging. Dat maakt de game heel geschikt voor korte, herhaalbare sessies op een handheld-achtig platform.

Toch zag ik ook dat de progressie niet altijd even soepel aanvoelt. De pacing kan wat schuren, vooral wanneer een run net te lang aanvoelt of wanneer de opbouw tussen interessante keuzes te veel tijd kost. Ik merkte dat de game op zulke momenten net iets te veel leunt op de aantrekkingskracht van het concept zelf. Als de flow goed zit, werkt dat prima. Als de flow hapert, blijft er minder over dan ik had gehoopt. Dat maakt Montabi minder consistent dan de beste voorbeelden binnen dit soort mixen.

Ik had bovendien niet het gevoel dat elke run mij op exact dezelfde manier beloonde. Soms kreeg ik heel snel een team dat klikte en voelde ik de vooruitgang direct, terwijl andere pogingen meer tijd vroegen voordat er echt iets loskwam. Dat verschil is op zichzelf niet erg, maar ik merkte wel dat het de motivatie soms beïnvloedde. Juist omdat de kern zo leuk is, voelde elke stroef lopende run als een gemiste kans om die kern nog beter te laten schitteren.

Presentatie en sfeer

De presentatie draagt het geheel voldoende, al had ik graag gezien dat de wereld en de personages meer uitgesproken karakter kregen. Ik vond de Montabi zelf charmant genoeg om me aan ze te hechten, maar het spel blijft op andere vlakken wat voorzichtig. De muziek en het verhaal deden voor mij hun werk zonder echt te domineren; ze ondersteunen de runs, maar nemen ze niet over. Dat is niet per se een probleem, alleen voelde ik daardoor soms dat de game vooral op mechanische aantrekkingskracht leunt.

Op de handheld-achtige ervaring past Montabi wel goed. Ik merkte dat de korte runs en het directe “nog eentje dan”-gevoel prima aansluiten bij spelen in blokken. Juist daardoor is het des te belangrijker dat de leesbaarheid en bediening strak zijn, en daar laat de game af en toe steken vallen. Ik bleef terugkomen omdat ik de kern leuk vond, niet omdat alles eromheen even verfijnd is.

Wat mij hier het meest bijbleef, is dat de stijl functioneel en sympathiek is, maar zelden echt memorabel. Ik had graag wat meer uitgesproken animaties, scherpere karaktertrekken of een wereld die mij tussen de gevechten door sterker had vastgehouden. Nu is de presentatie vooral een degelijke drager van de systemen, en dat is voldoende om de game overeind te houden, maar niet genoeg om hem op zichzelf te laten schitteren.

Conclusie

Montabi is voor mij een geslaagde, maar niet volledig uitgewerkte mix van monsterverzameling, deckbuilding en tactische gevechten. Ik heb er duidelijk plezier uit gehaald, vooral door de synergie tussen teamleden en de verslavende run-opbouw, maar ik bleef ook regelmatig botsen op presentatie- en interfaceproblemen. Als je vooral komt voor slimme builds en een sterke tactische kern, zit je hier goed; als je een vlekkeloze afwerking zoekt, voel je de ruwe randjes meteen.

Ik bleef het spel vooral waarderen op de momenten dat alles samenkwam: een goede teamopbouw, een gevecht waarin timing belangrijk was en een run die net genoeg nieuwe mogelijkheden bood om mij nieuwsgierig te houden. Op die piekmomenten laat Montabi zien hoeveel potentie er in het concept zit. Tegelijkertijd herinneren de onduidelijkheden mij eraan dat die potentie nog niet helemaal maximaal is benut. Voor mij maakt dat de game interessant, leuk en zeker de moeite waard, maar ook eentje waarvan ik hoop dat een vervolg of uitbreiding de scherpe randjes nog verder kan wegwerken.