NHL 27

Op het ijs: eindelijk weer een wedstrijd die ik echt voel

Wat mij in mijn eerste uren met NHL 27 meteen opviel, is dat de wedstrijden zelf beter in elkaar grijpen dan in de vorige editie. Op Xbox Series X|S voelde het voor mij alsof passes net iets natuurlijker aan elkaar haken en alsof verdedigende acties minder vaak op pure gokjes leunen. Ik merkte in mijn sessies vooral dat ik aanvallen vaker bewust moest opbouwen in plaats van simpelweg te vertrouwen op snelheid, een losse rush of een toevallige opening. Dat maakt het spel niet alleen prettiger, maar ook rustiger om te lezen.

Ik vond vooral de open-ijs-situaties sterker dan voorheen. Daar zag ik vaker dat een aanval echt werd voorbereid: een korte pass om druk te verleggen, een slimme terugtrekking om ruimte te maken, en dan pas de steekpass of het schot. Dat klinkt logisch voor een ijshockeygame, maar het is precies het soort detail dat ik voel zodra een serie beter wordt. Ik had minder vaak het idee dat ik tegen een systeem vocht dat me tegenwerkte, en vaker dat ik een wedstrijd aan het uitspelen was waarin mijn keuzes echt gewicht hadden.

De AI draagt daar veel aan bij. Ik vond tegenstanders minder makkelijk uit elkaar te trekken dan in eerdere delen, en ik zag ze vaker slim dichtklappen rond de slot of een slordige opbouw direct afstraffen. Dat leverde voor mij meer momenten op waarop ik bewust moest schakelen tussen geduld en agressie. Ik kon niet meer zomaar op routine spelen; ik moest echt kijken waar de ruimte lag. Tegelijk bleef het natuurlijk een sportgame, dus af en toe kantelde een aanval nog steeds door een rare rebound of een vreemde stuit. Dat hoort erbij, maar ik voelde wel dat de balans niet altijd helemaal strak is.

Wat ik misschien nog het meest waardeer, is het ritme van de wedstrijden. Ik had meerdere keren het bekende “nog één periode”-gevoel, om vervolgens veel langer te blijven zitten omdat de flow gewoon goed zat. Dat is voor mij vaak het beste bewijs dat een sportgame werkt: ik vergeet dan even dat ik naar animaties, systemen en sliders kijk, en ik zit gewoon in de wedstrijd. NHL 27 komt daar vaker aan toe dan zijn voorganger.

Modi en progressie: degelijker, maar niet radicaal anders

Ik heb in mijn tijd met de game behoorlijk wat aandacht besteed aan de modi, en daar werd mijn enthousiasme iets voorzichtiger. Er is duidelijk geprobeerd om bestaande systemen op te frissen, maar ik merkte ook dat veel van de vernieuwing meer voelt als uitbreiding dan als heruitvinding. Dat is op zichzelf niet verkeerd, want een sportserie hoeft niet elk jaar op zijn kop te staan. Alleen bleef ik hier wel met het gevoel zitten dat de game op dit vlak vooral veilig speelt.

Connected Franchise is voor mij de interessantste toevoeging aan de structurele kant van de game. Ik vond het prettig dat teamopbouw en keuzes rondom de samenstelling van je selectie iets meer gewicht lijken te hebben. In mijn sessies gaf dat de carrièremodus net wat meer identiteit, omdat ik niet alleen wedstrijden speelde, maar ook bewuster nadacht over rollen, samenhang en de manier waarop een team zich ontwikkelt. Dat maakte de modus betekenisvoller dan ik had verwacht.

Toch miste ik een echte sprong vooruit. Ik zag interessante ideeën in de manier waarop spelers, coaches en teamrollen meer met elkaar verbonden worden, maar ik voelde niet dat de hele modus daardoor fundamenteel veranderde. Ik kreeg eerder een steviger fundament dan een grote nieuwe visie. Na een tijdje begon dat te wringen, omdat ik wist dat er onder de motorkap genoeg potentie zit om verder te gaan dan dit.

Hockey Ultimate Team is opnieuw nadrukkelijk aanwezig, en ik merkte dat meteen aan de hoeveelheid pop-ups en meldingen. De game duwt die modus stevig naar voren, soms zelfs te stevig. Ik vond de eerste kennismaking ermee behoorlijk overweldigend, omdat er veel informatie tegelijk op me afkwam. Tegelijk moet ik eerlijk zijn: de extra playbooks en coaches geven teamopbouw wel degelijk meer smaak. Ik vond het leuk dat ik mijn selectie iets specifieker kon vormgeven en dat er meer lagen in de samenstelling zaten. Alleen blijft de presentatie van die mode voor mij te opdringerig en te druk.

Dat is eigenlijk een terugkerend gevoel bij NHL 27: ik zie genoeg kleine verbeteringen om de game beter te maken, maar ik voel ook dat de serie nog niet durft om echt groot uit te pakken. Daardoor is de progressie degelijk, maar niet opwindend genoeg om alles te laten vergeten wat nog ontbreekt.

Presentatie en sfeer: hier maakt de game echt indruk

Als er één onderdeel is waarin NHL 27 voor mij duidelijk een stap zet, dan is het de presentatie. Ik vond de arena’s levendiger dan ik had verwacht, en de poging om elke NHL-hal een eigen identiteit te geven werkt opvallend goed. De echte goal songs, de nieuwe pregame-introducties en het gedrag van het publiek zorgen ervoor dat wedstrijden minder generiek aanvoelen. In mijn sessies had ik regelmatig het gevoel dat ik niet zomaar een stadion binnenreed, maar een specifieke hockeycultuur binnenstapte.

Wat mij daarbij opviel, is dat die sfeer niet alleen cosmetisch is. De broadcast-achtige aankleding, de manier waarop de menigte reageert op momentumwissels en de details rond het ijs geven wedstrijden meer karakter. Ik lette vaak op de randzaken, juist omdat ze tijdens het spelen zo veel doen. Een juichende hal na een late gelijkmaker, een stadion dat hoorbaar opveert na een stevige check, of een intro die net wat meer persoonlijkheid heeft: het zijn allemaal kleine dingen, maar samen maken ze een groot verschil. Ik vond dat de game daardoor minder aanvoelde als een standaard sportpakket en meer als een echte NHL-avond.

Visueel is het geheel bovendien netjes gepolijst. Ik zou niet zeggen dat alles spectaculair nieuw oogt, maar de afwerking is sterk genoeg om de sfeer geloofwaardig te maken. Vooral tijdens wedstrijden zag ik hoe goed de presentatie de actie ondersteunt. Het is niet alleen mooier, het helpt ook om de wedstrijden meer gewicht te geven. Dat is belangrijk, want juist in een jaarlijkse sportserie kan sfeer het verschil maken tussen “weer een editie” en “ik wil nog een pot spelen”.

Toch had ik soms het gevoel dat de presentatie harder werkt dan de inhoud erachter. De show is overtuigend, maar na langere sessies zie je dat niet elk onderdeel van de game even ver is doorontwikkeld. Ik bewonderde de arena’s en de broadcastlaag, maar ik bleef ook beseffen dat de basis nog steeds op bekende rails rijdt. Dat haalt de sfeer niet onderuit, maar het tempert wel mijn enthousiasme over de totale vernieuwing.

Wat mij minder overtuigde: veilig, soms te veilig

Mijn grootste kritiekpunt op NHL 27 is dat het op meerdere plekken meer aanvoelt als verfijning dan als een echte stap vooruit. Na een paar lange sessies had ik het gevoel dat de game vooral probeert te bevestigen wat al werkte, in plaats van risico’s te nemen. Dat is op zich niet verkeerd, want de wedstrijden zelf zijn gewoon prettig om te spelen. Maar het maakt de totale ervaring minder spannend dan de sterke presentatie doet vermoeden.

Ik vond ook dat de nadruk op bepaalde modi soms te dominant is. Ik ben niet tegen extra systemen of meer teammanagement, maar ik wil wel dat ze op een natuurlijke manier worden geïntroduceerd. Hier voelde het voor mij af en toe alsof de game te hard probeert om mijn aandacht te sturen. Vooral rond Hockey Ultimate Team werd ik daar niet blij van: de hoeveelheid informatie, meldingen en prompts was voor mij eerder vermoeiend dan uitnodigend.

Daarnaast blijven sommige nieuwe ideeën gewoon te oppervlakkig. Ik zag genoeg interessante bouwstenen om enthousiast van te worden, maar niet altijd genoeg diepgang om me echt vast te houden. Dat geldt voor de manier waarop bepaalde teammechanieken worden gepresenteerd, maar ook voor de bredere vraag hoeveel de game nu eigenlijk durft te veranderen. Ik had vaak het gevoel dat ik een nette update speelde, terwijl ik juist op zoek was naar een grotere stap.

Dat betekent niet dat ik me heb verveeld. Integendeel: ik heb me met NHL 27 zeker vermaakt. Ik vond de wedstrijden beter dan in de vorige editie, ik waardeer de sterkere sfeer enorm en ik zag genoeg kleine verbeteringen om de game als een geslaagde sporttitel te zien. Maar ik bleef ook denken dat er meer in had gezeten. De game is goed in wat hij doet, alleen niet verrassend genoeg om echt los te komen van de veilige aanpak.

Conclusie: sterkere beleving, maar nog geen grote sprong

Voor mij is NHL 27 een solide stap in de goede richting, maar geen onmisbare ommekeer. Wie vooral op zoek is naar vloeiende ijshockeywedstrijden en een veel sterkere arena-ervaring, krijgt hier veel om van te genieten. Ik heb in mijn sessies regelmatig plezier gehad van de betere wedstrijdflow, de slimmere AI en de overtuigende sfeer in de stadions.

Wie echter hoopt op een diepere heruitvinding van de serie, zal merken dat de game op sommige vlakken nog te voorzichtig blijft. Ik vond het eindresultaat degelijk, vaak leuk en op momenten echt sfeervol, maar ook duidelijk een titel die liever verfijnt dan durft te breken met het vertrouwde. Voor mij is dat uiteindelijk de kern van NHL 27: een prettige, goed speelbare ijshockeygame die vooral uitblinkt in atmosfeer en wedstrijdgevoel, terwijl de echte doorbraak nog even op zich laat wachten.