Pro Jank Footy

Een voetbalspel dat trots in de rommel duikt

Pro Jank Footy probeert niet de nette, gelikte sportgame te zijn die alles onder controle heeft. Juist dat maakte het voor mij meteen interessant. In mijn uren op Xbox Series X|S voelde het als een spel dat liever een grap maakt, een regel omver schopt en daarna lachend verder rent dan dat het de perfecte simulatie wil benaderen. Ik merkte al snel dat die houding het spel veel karakter geeft. Ik kon zonder omwegen een wedstrijd starten, en die directe instap zorgde ervoor dat ik sneller plezier had dan bij veel traditionelere sporttitels.

Wat mij vooral opviel, is hoe weinig frictie er tussen menu en actie zit. Ik hoefde niet eerst door een berg uitleg of ingewikkelde systemen te ploegen om iets te beleven. Ik kon gewoon beginnen, rennen, tackelen en proberen een doelpunt te forceren in een wedstrijd die zich duidelijk niet aan de regels van keurigheid houdt. Persoonlijk vond ik dat verfrissend. Tegelijk voelde ik ook meteen dat de game vooral leunt op zijn idee en zijn toon. Zodra de eerste charme is uitgewerkt, moet de gameplay zelf het blijven dragen, en daar wringt het soms.

De charme van chaos, tot de chaos te veel wordt

De kern van Pro Jank Footy draait om absurde power-ups, modifiers en een deck van vreemde abilities die wedstrijden compleet kunnen omgooien. Ik vond het leuk hoe elk duel daardoor een andere sfeer krijgt. Soms veranderde een wedstrijd in een complete puinhoop, en juist dat gaf het spel een eigen identiteit. Het deck-systeem voegt daar nog een laag aan toe, omdat ik mijn aanpak kon aanpassen en kon experimenteren met combinaties die in een serieuzere sportgame nooit zouden bestaan. Ik had oprecht plezier wanneer een plan onverwacht werkte en een goal plotseling uit een totale chaos ontstond.

Maar ik merkte ook dat niet elke vorm van chaos even goed uitpakt. Sommige power-ups versterken de flow en maken een potje levendig, terwijl andere de wedstrijd zó vaak onderbreken dat ik minder het gevoel had dat ik slim speelde en meer dat ik de willekeur moest uitzitten. Dat werd voor mij vooral duidelijk zodra ik net in een ritme zat. Dan kan een modifier de hele wedstrijd uit elkaar trekken, en dan voelt de grap minder als een slimme twist en meer als een obstakel. Ik vond dat jammer, omdat de basis van het idee juist sterk genoeg is om met wat meer balans echt te schitteren.

Ook de wedstrijdflow zelf bleef voor mij niet altijd even stabiel. De actie is snel en toegankelijk, maar niet altijd even strak. Ik had momenten waarop alles lekker klikte, maar ook genoeg momenten waarop de besturing en de onrustige animatie de boel wat stroef maakten. Daardoor kreeg ik niet altijd het gevoel dat mijn keuzes volledig werden beloond. In een arcadegame mag het best rommelig zijn, maar hier voelde die rommel soms meer als een beperking dan als een bewuste stijlkeuze.

Solo is bruikbaar, maar met een tweede speler komt het spel echt tot leven

De sterkste indruk die ik van Pro Jank Footy overhield, is hoe duidelijk het spel beter werkt wanneer er iemand naast je zit. In mijn sessies merkte ik dat de onvoorspelbaarheid dan veel beter landt. Een menselijke tegenstander accepteert de onzin, lacht om een rare wending en maakt er samen met jou een avondvullende chaos van. Ik had daar duidelijk meer plezier mee dan in mijn solosessies. De game voelt dan minder als een systeem dat tegen je werkt en meer als een gedeelde grap.

Solo kwam ik juist vaker de scherpe randjes tegen. De AI gaf mij geregeld een wisselende indruk. Soms voelde een tegenstander te dominant, soms juist te grillig, en niet altijd op een manier die ik als eerlijk of leesbaar ervoer. Ik vond dat vooral frustrerend wanneer ik het gevoel had dat ik een wedstrijd goed aan het spelen was, maar alsnog werd ingehaald door de onrust van het systeem zelf. Dat haalt de spanning uit een potje, omdat ik dan minder bezig ben met tactiek en meer met het overleven van de willekeur.

Dat is extra jammer, omdat de basis van de game op zich uitnodigt tot herhaling. Ik bleef wel terugkomen voor nog een wedstrijd, maar vooral omdat de opzet snel en laagdrempelig is. Niet omdat ik telkens nieuwe diepgang ontdekte. Voor couch play werkt dat prima; voor een langere solo-ervaring vond ik het minder overtuigend.

Seizoensopzet en progressie: genoeg structuur, weinig echte diepte

De seizoensstructuur geeft Pro Jank Footy in elk geval een duidelijke ruggengraat. Ik waardeerde dat wedstrijden niet volledig los in het luchtledige hangen, maar onderdeel zijn van een ritme dat me aanmoedigt om door te spelen. Het zorgt ervoor dat de game net iets meer inhoud heeft dan een losse gimmick. De afwisseling binnen een seizoen helpt ook om de boel een beetje levend te houden, al blijft die variatie beperkt.

Wat mij opviel, is dat de structuur vooral functioneel is. Ze houdt het spel draaiende, maar ze verrast niet echt. Ik miste meer modi, meer manieren om mijn aanpak te testen en meer redenen om langer in de systemen te duiken. De deck- en power-upmechanieken zijn leuk genoeg om de eerste uren te dragen, maar daarna begon ik de beperkte inhoud sterker te voelen. Ik had graag gezien dat de game meer lagen had toegevoegd aan zijn eigen chaos, in plaats van vooral te vertrouwen op dezelfde basisgrap in een andere volgorde.

Dat betekent niet dat ik me verveelde, maar wel dat mijn interesse vooral werd gevoed door de korte sessies. Ik vond het een prima spel om even op te pakken, een paar potjes te doen en weer weg te leggen. Als ik langer bleef hangen, werd de dunne structuur zichtbaarder. De game heeft dus een goede vorm voor een budgetvriendelijke arcade-ervaring, maar niet genoeg vlees op de botten om echt lang te blijven boeien.

Presentatie en humor: sympathiek, maar sneller uitgeput dan gehoopt

De presentatie helpt Pro Jank Footy enorm. Ik moest geregeld glimlachen om de over-the-top toon en de manier waarop het spel zichzelf niet serieus neemt. Dat past perfect bij de rommelige aard van de gameplay. De stijl is speels en luchtig, en daardoor vergeef ik het spel meer dan ik normaal zou doen. Zonder die humor zou de ruwe rand veel harder binnenkomen.

Toch merkte ik ook dat de grap niet eindeloos meegaat. Na een tijdje begon de humor zich te herhalen, en dan voelt de presentatie meer als verpakking dan als motor van het plezier. Ik vond dat vooral merkbaar in langere speelsessies, waarin de beperkte variatie en de onrustige besturing extra zichtbaar worden. De game heeft zeker charme, maar die charme slijt sneller dan ik had gehoopt. Wat in de eerste uren nog fris en brutaal voelt, kan later wat eentonig worden.

Visueel is het geen grote showstopper, maar het past wel bij de bedoeling. Ik kreeg nooit het gevoel dat de game iets anders wilde zijn dan een vrolijke, chaotische sportgrap. En eerlijk is eerlijk: dat concept werkt vaak beter dan ik vooraf had verwacht. Alleen had ik graag gezien dat de uitvoering net wat strakker was geweest, zodat de presentatie niet steeds de last van de gameplay hoefde te dragen.

Conclusie

Pro Jank Footy is voor mij een sympathieke arcade-sportgame met een duidelijk idee en genoeg persoonlijkheid om op te vallen. Ik had er het meeste plezier mee wanneer ik het samen speelde en de chaos van de wedstrijd onderdeel werd van de lol. In die context werkt het spel het best: snel, onvoorspelbaar en lekker ongepolijst. Ik kon daar echt om lachen en ik snap heel goed waarom iemand hier een avond mee wil vullen.

Maar ik kon ook niet om de onrustige besturing, de wisselende AI en de beperkte inhoud heen. Daardoor blijft het voor mij eerder een leuke curiositeit dan een volledig uitgewerkte sportgame. Ik waardeerde de directheid, de absurditeit en de couch-game-energie, maar ik bleef ook voelen dat de game meer potentie heeft dan afwerking. Uiteindelijk is dat precies hoe ik Pro Jank Footy zou omschrijven: een leuke, rommelige voetbalklapper met karakter, maar niet eentje die ik lang achter elkaar blijf spelen.