Like a Dragon: Infinite Wealth

Een sequel die groter durft te denken

Like a Dragon: Infinite Wealth is het soort vervolg dat niet tevreden is met “meer van hetzelfde”. Ryu Ga Gotoku Studio probeert hier niet alleen de vorige game te overtreffen, maar ook te laten zien dat de serie als turn-based RPG een volwaardige, ambitieuze toekomst heeft. De sprong naar Hawaii geeft de wereld meteen een andere kleur en een andere energie: zonniger, luchtiger en exotischer, maar nog altijd met die typische mix van straatdrama, slapstick en oprechte emotie waar de reeks zo goed in is. Tegelijk maakt de terugkeer van Kazuma Kiryu naast Ichiban Kasuga het geheel zwaarder en persoonlijker dan je op basis van de luchtige toon misschien zou verwachten.

Die combinatie werkt verrassend goed. Infinite Wealth is een game die voortdurend balanceert tussen grootse dramatiek en volstrekte onzin, maar zelden voelt dat als een botsing. Integendeel: de absurditeit versterkt vaak juist de menselijkheid van de personages. Een emotioneel gesprek kan moeiteloos worden gevolgd door een bizarre zijmissie of een belachelijk minigame, en toch blijft de samenhang overeind. Dat is misschien wel de grootste kracht van deze serie in het algemeen, maar hier is het op zijn scherpst uitgewerkt.

Ichiban en Kiryu dragen het verhaal

De kern van het verhaal zit in de dynamiek tussen Ichiban en Kiryu. Ichiban blijft een uitzonderlijk sympathieke protagonist: enthousiast, loyaal, soms naïef, maar nooit dom. Hij is iemand die het beste in anderen probeert te zien, en dat maakt hem een ideale tegenhanger voor Kiryu, die in deze game meer dan ooit aanvoelt als een man die de balans opmaakt van een lang en zwaar leven. Hun interacties geven Infinite Wealth een emotionele ruggengraat die verder reikt dan de plot alleen. Het is niet alleen een verhaal over een nieuwe crisis, maar ook over nalatenschap, vriendschap en de vraag wat je achterlaat voor de mensen om je heen.

De game neemt daar ruim de tijd voor. Gesprekken krijgen ademruimte, scènes mogen uitlopen en personages worden niet alleen neergezet als plotinstrumenten, maar als mensen met twijfels, gewoontes en tegenstrijdigheden. Dat levert regelmatig sterke momenten op, vooral wanneer de game de twee hoofdpersonages laat spiegelen: Ichiban als iemand die vooruit wil, Kiryu als iemand die het verleden niet helemaal kan loslaten. Die tegenstelling is niet subtiel, maar wel effectief, en ze geeft de hele reis meer gewicht dan je op basis van de kleurrijke presentatie zou verwachten.

Turn-based gevechten die eindelijk echt volwassen voelen

Het gevechtssysteem bouwt voort op de turn-based koers van Yakuza: Like a Dragon, maar voelt veel verfijnder en zelfverzekerder aan. Positionering speelt een grotere rol, beweging is dynamischer en de arena’s voelen minder statisch aan doordat omgevingsinteracties vaker een verschil maken. Daardoor hebben gevechten meer ritme en meer tactische helderheid. Je bent niet alleen bezig met het kiezen van de juiste aanval, maar ook met het slim plaatsen van je team en het benutten van de ruimte om je heen.

Dat klinkt misschien als een technische verbetering, maar in de praktijk maakt het het systeem ook gewoon leuker. Aanvallen hebben meer impact, personages onderscheiden zich beter van elkaar en de animaties geven elke actie een duidelijke identiteit. De gevechten blijven daardoor lang fris, zelfs in een game die tientallen uren aan gevechten vraagt. Het helpt ook dat de presentatie van skills en special moves vaak heerlijk overdreven is; de game weet dat turn-based combat pas echt werkt als het niet alleen functioneel, maar ook vermakelijk is om naar te kijken.

Toch is het systeem niet feilloos. De balans schommelt soms, waardoor bepaalde gevechten meer aanvoelen als een verplichte tussenstop dan als een echte uitdaging. Ook zijn er momenten waarop de game je dwingt om door een lange dungeon of een extra grindfase heen te werken om verder te komen. Dat haalt de vaart eruit en laat zien dat de ontwerpers niet altijd even strak hebben afgewogen hoeveel tijd een speler al heeft geïnvesteerd. Maar zelfs met die kanttekeningen blijft dit een van de meest overtuigende turn-based systemen in moderne RPG’s.

Een wereld vol inhoud, karakter en afleiding

Wie een korte, compacte RPG zoekt, zit hier duidelijk verkeerd. Like a Dragon: Infinite Wealth is enorm, en de hoeveelheid optionele inhoud is bijna absurd. Minigames, nevenmissies, kleine verhaaltjes, verzamelactiviteiten en allerlei andere afleidingen vullen de wereld tot de rand. Het mooie is dat veel van die content niet voelt als opvulling. De serie heeft altijd al een talent gehad voor zijverhalen die op zichzelf staan, maar toch iets zeggen over de personages of de wereld. Ook hier is dat weer het geval: zelfs de meest vreemde omweg heeft vaak een eigen charme of een onverwachte emotionele kern.

Hawaii draagt daar sterk aan bij. De setting geeft de game een frisse sfeer die anders aanvoelt dan de bekende Japanse stadswijken, zonder dat de identiteit van de serie verloren gaat. Er is meer zonlicht, meer open ruimte en een andere sociale dynamiek, maar de wereld blijft druk, rommelig en vol kleine verhalen. Dat contrast werkt uitstekend. Je loopt van een serieus gesprek naar een belachelijke opdracht, van een toeristische boulevard naar een achterafstraat vol misfits, en alles voelt alsof het in hetzelfde universum thuishoort.

Die overvloed heeft wel een prijs. De game is soms simpelweg te lang en te breed opgezet. Niet elke omweg verdient dezelfde aandacht, en niet elk hoofdstuk heeft genoeg inhoud om zijn speelduur te rechtvaardigen. Soms lijkt het alsof de game bewust wordt opgerekt, alsof de structuur belangrijker is dan het tempo. Voor spelers die graag verdwalen in een grote RPG is dat geen ramp, maar wie strakkere pacing waardeert, zal geregeld merken dat de vaart uit het verhaal verdwijnt.

Presentatie, sfeer en de kracht van contrast

Visueel en auditief is Infinite Wealth een sterke productie. Hawaii zorgt voor een helder, kleurrijk decor dat de game een andere uitstraling geeft dan eerdere delen. De omgevingen zijn levendig, de personages expressief en de gevechtsanimaties hebben genoeg flair om elke confrontatie iets extra’s te geven. De soundtrack ondersteunt dat uitstekend, met muziek die soepel schakelt tussen melancholie, spanning en pure chaos. De game weet heel goed wanneer hij groots moet klinken en wanneer hij zichzelf juist een beetje belachelijk mag maken.

Ook de regie van de scènes verdient lof. De game neemt de tijd voor gesprekken en laat personages echt op elkaar reageren in plaats van alleen informatie uit te wisselen. Daardoor voelen relaties geloofwaardig en opgebouwd. Vooral de wisselwerking tussen Ichiban en Kiryu geeft veel scènes extra lading: de een is een bron van energie en optimisme, de ander een stille aanwezigheid met een zwaar verleden. Samen maken ze van Infinite Wealth meer dan een avontuurlijke roadtrip; het wordt ook een reflectie op generaties, verantwoordelijkheid en de vraag hoe je verdergaat als je al zoveel hebt meegemaakt.

De keerzijde van ambitie

De grootste kritiek op Like a Dragon: Infinite Wealth is niet dat het te weinig doet, maar dat het soms te veel wil doen. De game stapelt systemen, verhaallijnen, zijactiviteiten en omwegen op elkaar totdat de overdaad bijna een eigen identiteit wordt. Dat levert een rijk en gedenkwaardig geheel op, maar ook een ervaring die niet altijd even strak aanvoelt. Niet elke balanskeuze is even geslaagd, niet elke verplichte omweg is even boeiend en niet elke lange passage draagt evenveel bij aan de hoofdverhaallijn.

Toch is het moeilijk om daar te streng voor te zijn, omdat de game zoveel goed doet. De chemie tussen Ichiban en Kiryu is uitstekend, het gevechtssysteem is de beste evolutie van de turn-based formule tot nu toe, en de wereld zit vol inhoud die vaak meer karakter heeft dan veel games in hun geheel. Infinite Wealth is een game die je tijd vraagt, maar daar ook veel voor teruggeeft. Het is een uitbundig, soms rommelig, maar meestal schitterend avontuur dat laat zien hoe ver de serie kan reiken zonder zijn ziel kwijt te raken.

Like a Dragon: Infinite Wealth is een rijk gevulde RPG die zijn excessen vaak omzet in charme, emotie en speelplezier. Niet perfect, wel indrukwekkend, en op zijn best ronduit onvergetelijk.