NTE: Neverness to Everness

NTE: Neverness to Everness is een game die op papier bijna te veel tegelijk wil zijn. Het is een open-world RPG, een gacha-ervaring, een stadsleven-simulatie, een managementachtige sandbox en een bovennatuurlijk mysterie ineen. In minder bekwame handen zou zo’n combinatie al snel uit elkaar vallen, maar NTE verrast juist doordat het grootste deel van die onderdelen elkaar niet tegenwerkt. De game bouwt een wereld waarin je niet alleen missies uitvoert, maar echt het gevoel krijgt dat je door een drukke, vreemde stad beweegt waar altijd iets op de loer ligt.

Die stad, Hethereau, is zonder twijfel de grootste troef. Het is geen generieke futuristische achtergrond en ook geen steriele open wereld die alleen dient als doorgang tussen markers. Hethereau leeft. Neonreclames weerspiegelen in nat asfalt, verkeer schuift door smalle straten, steegjes nodigen uit tot omwegen en achter elke hoek lijkt wel een nieuw incident, een nieuwe opdracht of een nieuwe vreemde ontmoeting te wachten. Alleen al door rond te lopen of te rijden ontstaat er een prettig ritme. NTE begrijpt dat een open wereld pas echt werkt wanneer die je nieuwsgierig maakt om af te dwalen.

Een stad die je blijft trekken

De setting doet veel meer dan sfeer leveren. Hethereau is het hart van de hele ervaring, en de game gebruikt die stad slim om je steeds opnieuw in beweging te krijgen. Je komt ergens aan voor een commissie, ziet onderweg iets interessants, pikt een extra taak op, rijdt door naar een andere wijk en belandt vervolgens in een onverwachte situatie. Dat klinkt simpel, maar juist die opeenstapeling van kleine prikkels zorgt ervoor dat NTE zelden stilvalt. De stad is niet alleen decor; ze is een systeem op zichzelf.

Dat gevoel wordt versterkt door de art direction. De combinatie van neon, urban verval en bovennatuurlijke onrust geeft de game een eigen identiteit. NTE probeert niet de veilige route te nemen met een standaard fantasywereld of een gladde sciencefictionstad. Het kiest voor een plek die tegelijk stijlvol, rommelig en een tikje absurd aanvoelt. Daardoor blijft de wereld hangen, zelfs wanneer niet elk verhaalonderdeel even sterk is uitgewerkt.

Gameplay die op elkaar leunt

De grootste verdienste van NTE is misschien wel hoe de verschillende systemen elkaar ondersteunen. Je bent niet alleen bezig met vechten of alleen met verkennen; je schakelt voortdurend tussen rijden, opdrachten aannemen, de omgeving lezen, beloningen innen, personages volgen en je voortgang plannen. Daardoor voelt de game minder als een lijst losse features en meer als een dagelijkse routine in een stad die nooit helemaal normaal wordt. Dat is een slimme keuze, want het geeft de ervaring een natuurlijke flow.

Die flow is belangrijker dan pure complexiteit. NTE wil je het gevoel geven dat je altijd bezig bent, maar niet per se overbelast. In de beste momenten werkt dat uitstekend. Je hebt net een commissie afgerond, ziet onderweg een nieuwe kans, rijdt erheen en merkt dat je alweer in een andere activiteit bent beland. Het geheel voelt levendig en doelgericht zonder dat het voortdurend zwaar of veeleisend wordt. Voor spelers die graag een wereld stap voor stap ontgrendelen, is dat bijzonder aantrekkelijk.

Toch is de ambitie soms ook de zwakte. Er zitten veel lagen in de game, en niet elke laag is even elegant uitgewerkt. Sommige systemen voelen alsof ze er vooral zijn omdat de game nóg een mechaniek wilde toevoegen. Dat levert af en toe een rommelige indruk op, vooral wanneer meerdere menu’s, sublagen en uitlegschermen elkaar beginnen op te stapelen. NTE is zelden kapot, maar wel regelmatig drukker dan nodig.

Combat die functioneert, maar niet altijd schittert

De gevechten doen wat ze moeten doen, maar ze zijn niet het onderdeel dat NTE echt definieert. Combat is functioneel, soms best spectaculair, en past goed bij de bovennatuurlijke premisse, maar het mist vaak de scherpte om echt lang te blijven boeien. De animaties en presentatie helpen wel degelijk, maar onder die laag blijft het gevechtssysteem eerder degelijk dan memorabel. Je vecht omdat het hoort bij de loop van de game, niet omdat elk gevecht op zichzelf een hoogtepunt is.

Dat hoeft geen ramp te zijn, zolang de rest van de ervaring sterk genoeg is om dat op te vangen. En dat is hier grotendeels het geval. NTE leunt minder op pure actie dan op de combinatie van beweging, ontdekking en routine. Daardoor voelt combat meer als één schakel in een groter geheel dan als het centrale verkoopargument. Spelers die vooral op zoek zijn naar een diep, verfijnd vechtsysteem zullen misschien wat hongerig achterblijven, maar wie de bredere structuur waardeert, zal er minder moeite mee hebben.

Progressie en dagelijkse motivatie

Waar NTE echt gevaarlijk verslavend wordt, is in de manier waarop progressie is opgebouwd. Er is bijna altijd wel iets om aan te werken: een nieuwe beloning, een kleine upgrade, een extra doel, een volgende stap in je routine. Die constante stroom van vooruitgang zorgt ervoor dat de game je blijft trekken zonder meteen uitputtend te worden. Het is precies het soort ontwerp dat spelers beloont die graag even “nog één ding” doen en vervolgens een uur later pas stoppen.

Die structuur past goed bij het idee van een unlicensed Anomaly Hunter die samenwerkt met de crew van Eibon, een aftandse antiekwinkel die met klussen en commissies overeind blijft. De game geeft je het gevoel dat je deel uitmaakt van een kleine, vreemde onderneming in een stad vol onverklaarbare problemen. Daardoor voelt progressie niet alleen als statistieken omhoog duwen, maar ook als het langzaam opbouwen van een bestaan in een wereld die voortdurend uit balans is.

Wel blijft de gacha-achtergrond aanwezig als iets waar je rekening mee moet houden. Voor spelers die daar gevoelig voor zijn, zal dat model altijd een drempel blijven. NTE is op dat vlak relatief gul en minder frustrerend dan veel soortgenoten, maar het blijft een game die je moet willen omarmen als live-service-achtige RPG. Wie daar al moeite mee heeft, zal die fundamentele structuur niet ineens charmant vinden.

Personages, humor en toon

De cast is een belangrijk onderdeel van de aantrekkingskracht, maar ook een gebied waar NTE niet altijd even consistent is. De game kiest nadrukkelijk voor excentrieke personages, snelle grappen en een toon die heen en weer beweegt tussen luchtig, melancholisch en absurd. Soms werkt dat heel goed. Dan voelt de groep als een verzameling kleurrijke figuren die de stad nog levendiger maken. Op andere momenten wordt de humor wat te nadrukkelijk of te druk, waardoor een scène meer wil zijn dan ze inhoudelijk kan dragen.

Dat is niet per se een probleem als je van uitgesproken anime-achtige energie houdt, maar het betekent wel dat niet elke grap of karaktertrek even goed landt. Sommige personages zijn direct charmant, andere vragen meer geduld. De game heeft in elk geval genoeg zelfvertrouwen om niet kleurloos te blijven, en dat verdient waardering. Liever een wereld met een uitgesproken stem die af en toe te hard roept, dan een veilige productie die nergens echt voor durft te gaan.

Presentatie en technische indruk

Visueel maakt NTE een sterke indruk. De game gebruikt zijn stijl om de stad en de bovennatuurlijke elementen overtuigend neer te zetten, en de presentatie helpt enorm om de wereld aantrekkelijk te houden. Licht, kleur en beweging worden slim ingezet, waardoor zelfs simpele ritten door de stad een zekere flair krijgen. Het is precies het soort presentatie dat open-world vermoeidheid kan tegengaan, omdat je steeds het gevoel hebt dat je in een plek rondloopt die aandacht heeft gekregen.

Daarbij komt wel dat de interface en menu’s niet altijd even prettig zijn. De game heeft veel systemen, en dat merk je aan de manier waarop informatie soms op elkaar gestapeld wordt. Niet alles is intuïtief, en af en toe voelt het alsof je meer tijd kwijt bent aan navigeren dan nodig is. Dat haalt de vaart uit de ervaring, zeker wanneer je gewoon snel iets wilt regelen en weer de stad in wilt.

Oordeel

NTE: Neverness to Everness is geen perfecte game, maar wel een opvallend zelfverzekerde. Het is een open wereld die leeft, een progressiesysteem dat blijft prikkelen en een stijl die genoeg karakter heeft om zich te onderscheiden. De combat is degelijk maar zelden opwindend, de menu’s kunnen onhandig zijn en niet elke toonkeuze is raak, maar de kern van de ervaring staat stevig. De verschillende systemen werken vaak beter samen dan je op basis van de hoeveelheid ideeën zou verwachten.

Als je houdt van drukke, stijlvolle RPG’s waarin je steeds opnieuw wordt verleid om nog één opdracht, nog één rit of nog één upgrade te doen, dan heeft NTE veel te bieden. Het is ambitieus, soms rommelig en niet altijd even verfijnd, maar het is ook een game met een duidelijke identiteit. En juist daardoor blijft het hangen.