Thick as Thieves

Een heistfantasie met een sterke kern

Thick as Thieves begrijpt meteen wat een goede dievenfantasie nodig heeft: spanning, observatie en het gevoel dat je een locatie stap voor stap leert kennen voordat je toeslaat. In de beste momenten is dit een stealthspel dat je dwingt om te luisteren, te wachten en routes te lezen alsof je zelf een inbraak voorbereidt. Dat maakt de basis meteen aantrekkelijk, zeker omdat de game niet probeert stealth te verbergen achter overdaad of spektakel. Alles draait hier om sluipen, plannen en ontsnappen, en juist die focus geeft het spel karakter.

De setting helpt daar enorm bij. Het alternatieve Schotland van de vroege twintigste eeuw geeft de wereld een eigen smoel, met een mix van magie en opkomende technologie die net genoeg vreemdheid toevoegt om de heists memorabel te maken. Kilcairn voelt als een plek waar oude rijkdom, sociale spanning en geheimzinnige krachten door elkaar lopen. Het is geen enorme open wereld, maar wel een overtuigende achtergrond die de missie-structuur sterker maakt dan je op papier misschien zou verwachten. Elke opdracht krijgt daardoor iets van een klein verhaal, alsof je niet zomaar een level speelt maar een zorgvuldig bewaakte hoek van een grotere, duistere stad binnendringt.

Stealth dat vaak precies goed aanvoelt

Het beste aan Thick as Thieves is hoe de gameplay geduld beloont. Vijanden en patrouilles zijn meestal goed genoeg geplaatst om je routes te laten uitdenken, en de levels bieden vaak meerdere benaderingen. Je kunt een ruimte verkennen, een alternatief pad ontdekken en dan terugkomen met een plan dat echt van jou voelt. Dat is precies het soort ontwerp waar stealthfans blij van worden: niet de illusie van keuze, maar echte ruimte om slim te spelen. De game geeft je zelden het gevoel dat je één perfecte oplossing moet raden; vaker nodigt hij je uit om zelf een veilige en efficiënte route te construeren.

Ook de ontsnappingsmomenten werken verrassend goed. Wanneer een plan misloopt en je alsnog een uitweg moet vinden, ontstaat er precies de juiste soort chaos. Niet alles is even verfijnd, maar de spanning van een mislukte inbraak die toch nog kan slagen, geeft het spel persoonlijkheid. Het zijn juist die momenten waarop je hartslag omhoog gaat, je nog één deur, één schaduw of één afleiding nodig hebt, en de hele missie ineens verandert van gecontroleerde precisie in pure improvisatie. Dat maakt de beste heists echt memorabel.

De game is bovendien toegankelijk zonder zijn identiteit te verliezen. Voor nieuwkomers in het genre is de instap laag genoeg om niet af te schrikken, terwijl ervaren spelers nog steeds genoeg ruimte krijgen om routes te optimaliseren en risico’s af te wegen. Die balans is belangrijk, want veel stealthgames verliezen hun scherpte zodra ze te veel uitleggen of te veel automatiseren. Thick as Thieves vermijdt dat grotendeels door simpelweg een duidelijke speelruimte neer te zetten en je daar vervolgens zelf mee te laten worstelen.

Een wereld die sfeer boven schaal kiest

De presentatie is misschien niet overdonderend, maar wel doordacht. De donkere straten, de heistlocaties en de mix van ouderwetse architectuur met arcane details geven het spel een herkenbare identiteit. Het is een wereld die niet schreeuwt om aandacht, maar juist werkt door suggestie. Je voelt dat er achter gesloten deuren meer speelt dan je direct ziet, en dat past perfect bij een spel over stelen, afluisteren en ongezien blijven. In een stealthgame is sfeer geen versiering; het is een mechanisch onderdeel van de spanning. Hier wordt dat goed begrepen.

Wat de setting extra sterk maakt, is dat ze niet alleen decoratief is. De combinatie van magie en vroege technologie geeft de heists een subtiele twist, waardoor je nooit het gevoel hebt dat je simpelweg door een generieke historische stad beweegt. Er zit een lichte vervreemding in de wereld die elk gebouw, elke straat en elk doelwit net iets interessanter maakt. Daardoor blijven zelfs de rustigere momenten hangen, omdat de game weet hoe belangrijk context is voor spanning. Een stille corridor of een bewaakte binnenplaats krijgt meer gewicht wanneer je voelt dat deze plek deel uitmaakt van een grotere, vreemde samenleving.

Progressie en content: zichtbaar beperkt

De grootste zwakte zit in de omvang en afwerking van de campagne. Thick as Thieves voelt op momenten meer als een veelbelovende proefversie van een groter idee dan als een volledig uitgerolde game. Er is duidelijk een sterke basis om op voort te bouwen, maar de hoeveelheid beschikbare scenario’s en de algemene variatie blijven aan de krappe kant. Daardoor ontstaat al snel het gevoel dat je de beste kant van het spel vrij snel hebt gezien. Dat is jammer, omdat de kernmechanieken juist vragen om meer situaties waarin ze echt kunnen schitteren.

De progressie helpt daar niet altijd tegen. Sommige systemen zijn te karig uitgelegd of te vaag in hun doel, waardoor je niet altijd het gevoel hebt dat je slimmer speelt; soms lijkt het meer alsof je simpelweg aan het uitproberen bent wat de game van je wil. Voor nieuwkomers is dat minder erg, omdat de instap laag is en de basis snel duidelijk wordt. Voor ervaren stealthspelers kan het echter aanvoelen als een vereenvoudigde versie van een genre dat juist leeft van scherpte en nuance. Je merkt dat de game je wil laten experimenteren, maar niet altijd even goed communiceert waarom een bepaalde aanpak werkt of wat je precies beter had kunnen doen.

Dat beperkt ook de herhaalwaarde. Heistgames leven vaak van het opnieuw proberen van een missie met een andere route, een andere timing of een ander risico. Hier is die lus wel aanwezig, maar de beperkte content maakt dat je sneller door de beschikbare variatie heen bent dan je zou willen. Het resultaat is een spel dat in korte sessies goed kan werken, maar minder overtuigt als langdurige bezigheid. Wie vooral op zoek is naar een compacte stealthervaring kan daar vrede mee hebben; wie hoopt op een rijkere campagne, zal sneller hongerig achterblijven.

Techniek, afwerking en de grenzen van ambitie

De technische en structurele afwerking maakt duidelijk dat Thick as Thieves niet helemaal de ruimte heeft gekregen om zijn ambities volledig uit te werken. Dat merk je niet alleen aan de beperkte hoeveelheid content, maar ook aan het gevoel dat sommige ideeën half uitgewerkt blijven hangen. De game heeft duidelijke concepten voor hoe een slimme heist moet voelen, maar niet elk systeem krijgt dezelfde zorg of helderheid. Daardoor ontstaat soms een kloof tussen wat je denkt dat de game wil zijn en wat hij daadwerkelijk op het scherm waarmaakt.

Dat is extra zichtbaar in de manier waarop de wereld reageert op je acties. Wanneer alles samenvalt, werkt het uitstekend: je sluipt, observeert, grijpt je kans en verdwijnt weer in de schaduw. Maar zodra de structuur begint te kraken, vallen de beperkingen sneller op. Dan merk je dat het spel meer leunt op zijn kernidee dan op een breed uitgewerkt geheel. Het is niet per se kapot, maar wel duidelijk onaf. En juist omdat de basis zo goed is, voelt die onafheid des te jammerder.

Solo of co-op: een spel dat beter wordt van gezelschap

Hoewel Thick as Thieves ook solo speelbaar is, lijkt de game in co-op meer adem te krijgen. Dat is niet vreemd: een heistfantasie wordt vaak sterker wanneer je taken kunt verdelen, afleidingen kunt coördineren en samen kunt improviseren als een plan misloopt. In je eentje blijft het spel functioneel en soms zelfs heel sterk, maar de beperkingen van de content en de uitleg vallen dan sneller op. Met een partner kun je de nadruk meer leggen op timing en samenwerking, waardoor de minder verfijnde kanten van het ontwerp iets minder op de voorgrond treden.

Toch is het belangrijk om te zeggen dat co-op de problemen niet oplost. Het maakt de ervaring vooral soepeler en socialer, niet per se dieper. De kern blijft dezelfde: een goed stealthfundament, een sfeervolle wereld en een reeks heists die vaak spannend genoeg zijn om te blijven boeien, maar te weinig uitgebreid om echt lang te blijven verrassen. Dat maakt het spel vooral aantrekkelijk voor spelers die precies weten wat ze willen: een compacte, betaalbare stealthervaring met een duidelijke identiteit.

Oordeel

Thick as Thieves is geen misser, maar wel een spel dat duidelijk meer tijd, content en afwerking had kunnen gebruiken om zijn beste ideeën volledig te laten landen. De stealthbasis is sterk, de sfeer is overtuigend en de heistfantasie werkt vaker wel dan niet. Maar de beperkte campagne, de onduidelijke systemen en het gevoel van onafheid zorgen ervoor dat het eindresultaat vooral interessant is voor spelers die precies naar dit soort compacte stealthervaring zoeken. Voor iedereen anders is het een goede vondst met te veel ruwe randjes, een spel dat je regelmatig laat zien wat het had kunnen worden in plaats van wat het nu helemaal is.